Seminarie 2007.5 : Een introductie op de craniale fasciatherapie
Fascia-opleiding : Seminarie 2007.5:
De afgelopen week heb ik het vijfde seminarie geleid in de opleiding fasciatherapie. Het centrale thema was de cervicale wervelkolom en een introductie op het craniale werk. Daarnaast zijn er natuurlijk zoveel andere thema’s die tijdens zo een seminarie aan bod komen.
Ik heb de gewoonte het tempo tijdens mijn seminaries heel hoog te houden. De cursisten zijn allen kinesitherapeuten die hun drukke praktijk gedurende drie en een halve dag achterlaten om zich te komen bijscholen. Daarenboven betalen ze er ruim voor. Ik voel me dus verantwoordelijk om hen zo veel mogelijk mee te geven op een zo kort mogelijke tijd. Door de stof goed te structureren en duidelijke protocols te maken van de praktijk hoop ik dat de cursisten veel nieuwe inzichten krijgen en nieuwe vaardigheden leren en vooral dat ze het concreet kunnen toepassen in hun kabinet.
Gelukkig kon ik rekenen op verschillende assistentes om me te helpen. Normaal is er altijd 1 assistent per seminarie, ditmaal waren ze met 4! Dat komt de kwaliteit van een seminarie ten goede, ik krijg voortdurend feedback en kan zo ‘in real time’ mijn pedagogie aanpassen aan de cursisten. De leerlingen van hun kant hebben ook altijd iemand om op terug te vallen als ze iets niet goed begrijpen.
Craniaal werken is nieuw voor de meeste kinesitherapeuten. In de basisopleiding ‘kinesitherapie’ wordt enkel het locomotorische lichaam bestudeerd. In het seminarie is dan ook veel tijd gegaan naar het voorbereiden van de therapeuten op het craniale werk : een schedel benader je veel subtieler dan een lichaam. Veel van het voorbereidend werk was gericht op de kwalitatieve aspecten van de handgrepen van de therapeuten (kwaliteit van glijden, relatie tussen objectieve verplaatsing en subjectief gevoel van amplitudo etc…).
Daarnaast zijn veel craniale letsels een gevolg van problemen met de posturaliteit van de patiënt. Bijgevolg dient die posturaliteit, en dus de wervelkolom als geheel, eerst aangepakt te worden. Ik zal hierop terugkomen in één van de volgende blogs over Julien, mijn toekomstige schoonzoon.
Uiteindelijk zijn we tot ons doel gekomen : een introductie van de craniale fasciatherapie. We hebben de schedel voornamelijk vanuit de leer van de sensoriële biomechanica bestudeerd. Zelfs na 10 jaar ben ik nog steeds verbaasd van de beweging die te voelen is in de schedel. Dit craniale werk wordt verder gezet in de volgende 2 seminaries van de opleiding waar we het onder andere gaan hebben over het aangezicht en zijn pathologieën (sinusitis,…), de craniale zenuwen en de behandeling ervan (bvb bij een trigeminusneuralgie) en de bevloeiing en drainage van de schedel (belangrijk bijvoorbeeld bij migraines).
Hierbij nog enkele beelden van het seminarie :
Donderdag vond Kathleen geen opvang voor haar dochtertje Roos. Ze besloot dan maar ze mee te brengen op cursus. Onmiddellijk werd Roos uitgeroepen tot mascotte van de groep! 
Met momenten sliep Roos als een roosje…
Als ik een baby’tje zie, voel ik vanbinnen een ‘onweerstaanbare drang’ en beginnen mijn vingers te jeuken om te gaan communiceren met de interne beweging. Tijdens de theorieles van Greta nam ik Roos even bij mij, zo kon Kathleen rustig noteren.
Voor Greta was het de eerste ervaring als assistente. Ze deed het voortreffelijk. Ook haar eerste theorieles over ‘het steunpunt’ werd door de studenten gesmaakt.
Brigitte in actie bij het begeleiden van 2 leerlingen.
Ik vind het altijd zeer interessant om één van de studenten mee te laten helpen tijdens de praktijk manuele therapie. Met 2 therapeuten versterkt het gevoel van de interne beweging duidelijk. Hierdoor worden de fenomenen zowel voor de ‘student-therapeut’ als de ‘student-helper’ als voor de ‘student-patiënt’ duidelijker waarneembaar. Dirk vertrouwde me na afloop toe dat hij heel veel geleerd had door bij verschillende collega’s te gaan meevoelen. Hij was verrast door het universele karakter van interne beweging.
Zo, volgende afspraak in Drongen voor het zomerseminarie op 20-21 en 22 augustus. Tot dan ga ik een beetje recupereren, want zo een seminarie mat af…
Proficiat Philippe met je blog! Echt super.
Ik heb net mijn eerste jaar fascia achter de rug, ik probeer het volop toe te passen in de praktijk en ben ZO BLIJ dat ik de fascia ben tegengekomen (wat een ontmoeting ;))! Fantastisch, al dat gevoel ; bij de patiënten, bij mezelf, bij de seminaries en bij de resultaten van de behandeling (meestal toch ;)). Thanx aan de docenten!
Hey,
Ik kan mij alleen maar aansluiten bij de commentaar van hierboven: het voelt een beetje aan als “thuiskomen”. Niet in de zin van: aha nu ken ik alles, wel in de zin van: nu weet en vooral VOEL ik hoe ik wil werken met mensen. Deze manier van werken doet mijzelf ook het meeste deugd…twee vliegen in een klap dus!
Allessinds allemaal bedankt voor alle energie, tijd, en “protcolletjes”