Ervaringen van een kinestherapeut

De voorbije jaren kwam ik steeds minder toe aan sporten. Dat kon je niet enkel zien (mijn contouren vervaagden, niet enkel subjectief), maar ik voelde vooral ook zelf dat mijn conditie achteruit ging. Daarenboven was het frustrerend dat, als ik dan toch eens tijd uittrok om te sporten, ik steeds presteerde onder het niveau dat ik zou kunnen halen.
Gezien ik in Lissabon op dit ogenblik tussen 2 projecten in zit (en dus wat meer tijd zou moeten hebben), heb ik mezelf een doel gesteld : de marathon van New York uitlopen op 2 november.

Van vrienden van de surfclub in Zeebrugge had ik veel positiefs gehoord van de kwart triatlon van Brugge. Het leek me dan ook een leuke afwisseling en een goede training in aanloop naar New York. In een ver verleden heb ik nog competitie gezwommen, af en toe rijd ik op de mountainbike en ik heb toch al wat looptraining achter de rug, dus ik ging er van uit dat het we zou lukken.
Na 3u09 (20 minuten zwemmen, 1u30 min fietsen en 1u08 lopen en de rest in de wisselzones) ben ik binnengestrompeld. Ik heb vooral geleerd dat zonder specifieke training (1 keertje zwemmen en 1 keer fietsen met de wielertoeristen is blijkbaar onvoldoende) het toch een te ambitieus plan was. Anderzijds was het onderweg ontspannend, kon ik even de stress van de praktijk, van de verslagen en de deadlines achter mij laten. Ik heb er echt van genoten.
Na de aankomst heeft mijn maaginhoud zich nog een weg naar buiten gezocht, een combinatie van de inspanning, het (vele) water van de Brugse reien, de energiebars en het eerste pintje dat al stond te wachten (merci, Serge).
Proficiat aan Sabine (3u06,respect!), Serge (2u40, veel respect !), Griet van de surfclub (2u32 en 15de vrouw) en mijn schoonbroer Frederik (2u08 en 35e plaats overall, met een serieuze voetwonde).
Wacht maar, mannekens, tot volgend jaar …