Ervaringen van een kinestherapeut

Regelmatig komt er één van de cursisten die de opleiding fasciatherapie volgen, enkele patiënten mee behandelen in de praktijk. Hoewel dat voor ons een belasting is, moedigen we dit vanuit het docententeam aan. Het samen kunnen toepassen van de technieken op een patiënt, helpt de studenten vooruit: ze krijgen een beter inzicht over hoe de methode concreet toegepast wordt in de praktijk (dit is eigenlijk ook het doel van deze blog) en je kan de studenten goed individueel bijsturen. Je zou kunnen stellen dat het een privéles is.
Gisteren kreeg ik het bezoek van Marijke, een gemotiveerde therapeute die net het eerste jaar van de opleiding achter de rug heeft. Door professionele omstandigheden kon ze tijdens het vorige seminarie (cervicale wervelkolom en inleiding op de craniale fasciatherapie) de eerste twee dagen niet aanwezig zijn. Die eerste twee dagen zijn cruciaal in de opbouw van een seminarie: er wordt een specifieke perceptie ontwikkeld, nodig voor het echte therapeutische werk van de derde en de vierde dag. Om haar te helpen gezien de leerstof toch beter te integreren, stelde ik haar voor een patiënt met schouder-nek-thoraxpijn samen te behandelen.
Voor de patiënten is dat bij aanvang soms onwennig: het lijkt alsof er een “indringer” bijkomt in de 1-1 relatie tussen therapeut en patiënt. Maar eens ze gerustgesteld zijn, vinden ze het vaak heel aangenaam. Doordat ik voortdurend verwoord wat we aan het doen zijn en wat de effecten ervan zijn, wordt de patiënt automatisch meer betrokken in de behandeling en gaat hij zelf ook die effecten beter waarnemen. “Quatre-mains”-behandelingen zijn steeds zeer sterke behandeling: het lijkt alsof de aanwezigheid van twee therapeuten de fenomenen van de interne beweging versterkt. Zo ook gisteren, waarin de belangrijkste principes van het seminarie aan Marijke hebben kunnen doorgeven.
Marijke, dank voor je motivatie en inzet, ik hoop dat je iets geleerd hebt. Hilde, bedankt om je lichaam ten dienste te stellen van de “wetenschap”.