Ervaringen van een kinestherapeut

Gisteren kwam mijn aanstaande schoonzoon Julien voor een laatste maal ‘oefenen’.

Julien en Michelle zijn dikke vriendjes in de kribbe. Ze hebben echt mekaars ritme overgenomen: als de ene weent, begint de andere ook te wenen; als de ene gaat slapen, wil de andere ook zo snel mogelijk zijn bed in; de ene honger, de andere honger enz… Een echt koppeltje.

Toen we Michelle in de kribbe aanmeldden en de verantwoordelijke van de kribbe hoorde dat ik veel met baby’s werk, was ze zeer geïnteresseerd. Ik temperde haar enthousiasme onmiddellijk door te zeggen dat het zeker niet de bedoeling is dat ze kindjes zou doorverwijzen, gezien de praktijk uit haar voegen barst.

Enkele weken terug sprak ze, een beetje in paniek, Ann aan met de vraag of ik toch niet eens naar Julien zou willen kijken. Hij had een afgevlakt hoofdje. De kinderarts had hen doorverwezen naar een specialist en die had op zijn beurt voorgesteld om een helmpje te maken dat Julien 23 van de 24 uren zou moeten dragen. Misschien kon behandeling een minder ingrijpend alternatief zijn?

In een vorig bericht stelde ik reeds dat veel craniale problemen een gevolg zijn van een probleem in de posturaliteit, en zo ook bij Julien.

Het viel onmiddellijk op dat er een probleem was met zijn hele lichaamshouding: hij lag met een buiging naar rechts van zijn romp en met zijn hoofdje naar links en boven gedraaid. Doordat hij voortdurend in deze voor hem stereotiepe houding lag, was zijn hoofd links achteraan afgevlakt en de schedel in zijn geheel wat vervormd.

Geïsoleerd het craniaal probleem behandelen (met een helm bijvoorbeeld) biedt mijns inziens weinig perspectief: zolang de bewegingsmogelijkheden van de romp niet aangepakt worden, blijft het hoofd steeds in dezelfde positie. Er kan dan zelfs intern een ‘gevecht’ ontstaan tussen 2 tegengestelde krachten op de schedel : enerzijds de kracht van de helm op de schedel (extern) en de krachten van de romp op de schedel (intern).

De behandeling van Julien bestond in eerste instantie uit het uitbreiden van de bewegingsmogelijkheden van zijn romp. Het is een kwestie van toegankelijkheid van bewegingspatronen, van interne bewegingsschema’s (of je die nu primaire coördinatiecomplexen of affiniteitskettingen noemt), waardoor de beweging van binnenuit gevoeld en gestuurd wordt. Belangrijk is dat dit in drie vlakken gebeurt: symmetrie tussen buigen en strekken, rotatie naar links en rechts en buigen opzij. Vooral het naar voren buigen is hierbij belangrijk : het geeft een samenhang, een eenheid aan het kind en faciliteert de andere patronen.

Julien nam zeer snel op wat ik hem aanbracht: eens de toegang tot de bewegingspatronen ontdekt, integreerde hij dit onmiddellijk in zijn spontane motoriek. Al na enkele sessies was er een duidelijk verschil merkbaar: eerst draaide hij zijn hoofd ook spontaan naar de andere kant en vervolgens kon hij vrijkomen uit zijn dwangmatige buighouding. Wanneer hij ’s ochtends dan ook nog wakker werd in andere houdingen dan die laterale buiging, had hij het juiste spoor goed gevonden. Ook de vervorming van de schedel is verbeterd.

Nu, na 7 sessies, is er geen voorkeur meer merkbaar in zijn motoriek : hij rolt spontaan en goed naar beide kanten, trekt daarbij zijn beentjes vanzelf op; hij buigt naar links en rechts… Een waar plezier om hem bezig te zien. Hijzelf vindt het ook geweldig; hij kirt voortdurend tijdens het oefenen en lijkt fier bij zijn prestaties.

En Michelle, die is ook gelukkig : ze hoeft niet meer links van Julien te zitten opdat hij haar in de ogen zou kunnen kijken…