Ervaringen van een kinestherapeut

Vanochtend zijn we (Ruben, Caroline en ik) met patiënten op probleemanalyse geweest bij Prof. Hendrickx in ‘De Wilg’ te Hasselt.

Ik kan niet genoeg nadruk leggen op het belang van een goede probleemanalyse en probleemsynthese voor de hele begeleiding van een kind : het zou het vertrekpunt moeten zijn van elke interventie. Een goede probleemanalyse kijkt binnen in het ‘systeem’ van de persoon, in de grondpatronen van de manier van zijn. Ze vertrekt altijd in eerste instantie van wat de persoon kan, van wat de sterke punten, de bekwaamheden zijn. Daarnaast kijkt ze eveneens naar waar, hoe en waarom het systeem vastloopt, naar de zwakke punten, naar de compensaties die het systeem inbouwt om toch maar wat er van het systeem verlangd wordt, gedaan te krijgen.

De probleemanalyse stelt ons in staat alles wat het kind doet, echt te begrijpen en om voorspellingen te doen over wat het kind al dan niet zal kunnen doen (als ik dit vraag, zal je in hoge mate van waarschijnlijkheid dat kunnen vaststellen). Het spreekt vanzelf dat de probleemanalyse en –synthese steeds geactualiseerd moet worden in functie van de actuele ‘status’ van het systeem.

Zonder dit beeld kan je als therapeut wel een kind begeleiden, kan je veel dingen doen die zeker nuttig zijn, maar werk je niet gericht genoeg, niet ‘kritisch’ genoeg, vind je onvoldoende aansluiting bij waar het kind vastloopt. Spijtig genoeg stellen we dan in de praktijk vast dat het kind in het begin van de begeleiding wel vooruitgaat, maar nadien (te) snel vastloopt. Dit moet absoluut vermeden worden. Ik kan ouders alleen maar aanraden om, wanneer ze het gevoel hebben dat de begeleiding van hun kind onvoldoende resultaten oplevert, bij hun therapeut aan te dringen om een afspraak te maken bij Prof. Hendrickx.

Natuurlijk stel je je als therapeut ‘kwetsbaar’ op in deze consultaties. Ik herinner me dat ik in mijn beginperiode vaak met een klein hartje naar Hasselt trok. Wanneer je als therapeut gedurende een periode van 6 maanden je beste pijlen hebt verschoten op een kind, en Prof. Hendrickx legt, op schijnbaar eenvoudige wijze, bloot waar je bent vastgelopen, stemt dit tot zelfreflectie. Geregeld tobde ik op terugweg: “Hoe komt het dat ik dat zelf niet gezien heb?”. En geloof me, dan liggen Hasselt en Wemmel ver uit mekaar…

In zijn probleemanalyses probeert Prof. Hendrickx niet enkel te achterhalen waar (en waarom) de begeleiding vastloopt, hij toont ook op systematische wijze de weg om ‘door te breken’ in de begeleiding, de kritische oefengebieden voor dat kind. Deze ‘consultaties’ bij Prof. Hendrickx zijn dus een uitgelezen vorm van opleiding.

Eigenlijk leer je hier als therapeut het beroep pas echt toepassen. In de basisopleiding krijg je heel de theoretische onderbouw van de methode en een overzicht van de verschillende instrumenten, technieken. Hoewel er veel aandacht besteed wordt aan de wijze waarop je deze technieken dan moet gaan toepassen in de praktijk, is dit in het begin niet eenvoudig. Het probleem is dat we absoluut niet met recepten werken (bijvoorbeeld, je moet in die situatie altijd eerst dit en dan dat doen om tot dat resultaat te komen, defectgericht), wel in directe interactie met het kind. Hier zal ik in  een latere post op terugkomen.

Vanmorgen waren het patiëntjes van Ruben en Caroline die de revue passeerden. Het stelde me in staat om met meer afstand naar het gebeuren te kijken. Dit standpunt, meer op de achtergrond, leidt tot een andere vraagstelling, in de plaats van: “Wat moet ik doen om bij dit kind door te breken?”, evoluerend naar “Waarom zegt Prof. Hendrickx dit, waarom deze vraag, dit grapje? Waarom kiest hij deze weg? Wat had ik gedaan/gezegd in die situatie?”.
Ik heb in elk geval weer veel bijgeleerd. Dank daarvoor.