Sensoriële revalidatie van de (top)sporter, deel 2
In een vorig bericht stelde ik jullie Joseph en zijn enkelletsel voor en toonde ik jullie beelden van de eerste sessie in stand, waarin we voornamelijk met de basisbeweging voor/achter werkten. De beelden van deze blog maakte ik tijdens de volgende sessie, een kleine week later.
Ik had Joseph gevraagd om tussendoor thuis te oefenen. We hebben die oefeningen als opwarming, voordat we nieuwe aanvatten, samen nog eens doorlopen.
Als je ziet binnen welke korte termijn (2 minuten) en in welke mate de stabiliteit vergroot bij het uitvoeren van deze oefeningen, pleit ik er voor om dit type van oefeningen op te nemen in de opwarming van de atleet. Niet enkel de spieren en de hartslagfrequentie dienen mijns inziens opgewarmd worden, ook het opwarmen van het bewegingsgevoel zou een substantieel deel moeten worden van de opwarming.
Nadien zijn we begonnen met de basisbeweging opzij (latero-lateraal). Hoewel bij tennis de intentie naar voren wel belangrijk is bij elke slag, wordt er in een tenniswedstrijd toch meer opzij bewogen. Vaak wordt de balwisseling van op de basislijn opgebouwd, afwachtend tot er een opening valt, om dan in het terrein (naar voren) te stappen en aan te vallen. Op de basislijn wordt dan veel in de latero-laterale richting bewogen. Dit zijn beelden van de allereerste uitvoering van Joseph’s laterale basisbeweging. De kwalitatieve kenmerken van de beweging geven aan dat het voor Joseph gemakkelijker is om van links naar rechts te bewegen dan voor/achter.
De rechtervoet is (voor de rechtshandige tennisspeler) belangrijk omdat bij het slaan van de forehand (in open stand), vanaf deze rechtervoet naar voren wordt afgeduwd. Wanneer je dit dan na een verre laterale verplaatsing moet doen, moet je eigenlijk in 1 beweging én je laterale snelheid absorberen én kunnen naar voren duwen. Ook voor het spelen van de backhand is het rechterbeen belangrijk. Doordat die meer vanuit gesloten stand gespeeld wordt, wordt het gewicht naar de rechtervoet verplaatst bij de gewichtsverplaatsing in de bal.
Door systematisch meer te eisen van het rechterbeen, proberen we geleidelijk aan de belastbaarheid te verhogen. Eerst moet Joseph, vanuit de basisbeweging, evenwicht vinden op één been.
Nadien moet hij, analoog aan de vorige blog, de snelheid van een impuls kunnen absorberen op zijn rechterbeen, en moet hij met een impuls kunnen afduwen op zijn rechterbeen:
Als je dit laatste filmpje bestudeert, zie je dat Joseph naar links zonder problemen zijn monobloc en stabiliteit bewaart en dat hij naar rechts telkens in de problemen komt. Bij mij is het net omgekeerd: doordat ik, vanop mijn stoel, voortdurend intentioneel sensorieel heb meebewogen naar rechts, is die kant veel beter opgewarmd. Rechts sta ik onmiddellijk stabiel, links verlies ik telkens het evenwicht. Het is zeker niet nodig om mijn pleidooi voor een sensoriële opwarming te herhalen?
Ziezo, in de volgende (en laatste) blog van deze reeks, zal ik ingaan op de relatie met de specifieke sportbeweging.
