Ervaringen van een kinestherapeut

Bij het starten van deze blog had ik mezelf voorgenomen om bijna uitsluitend “professionele” berichten te posten ; niet te veel mijn eigen mening uitdrukken, niet te veel reageren op de actualiteit, niet verwijzen naar andere sites die op hun beurt verwijzen naar andere sites, die dan ook weer … ; gewoon inhoudelijk sterke artikels maken…

Vandaag ga ik er een uitzondering op maken. Ik kreeg dit filmpje onlangs doorgestuurd via een vriend. Omdat het me erg heeft geraakt, heb ik, na rijp beraad, beslist het toch te delen via deze blog.

Het verhaal van Team Hoyt heeft raakpunten met mijn leefwereld en heeft me daardoor, abtsractie makend van de “Hollywood-vormgeving” aangegrepen.

Tijdens mijn opleiding bij Prof. Hendrickx in het Sint-Gerardusinstituut in Diepenbeek ben ik voor het eerst geconfronteerd geworden met kinderen met lichamelijke beperkingen (voornamelijk ook spastische kinderen), die mentaal normaal begaafd zijn (Rick Hoyt, de zoon uit de video, is afgestudeerd aan de Universiteit van Boston). Ook hier in de praktijk heb ik op dit ogenblik 3 patiënten met spasticiteit in begeleiding. Het verrijkende is dat het personen zijn van 3 verschillende generaties zijn (een kerel van 6, een jongedame van 30 en een fantastische vrouw van 65 jaren oud). Ik probeer hen steeds te benaderen vanuit hun mogelijkheden en niet vanaf hun beperkingen en heb van elk van hen heb ik al veel mogen leren.

Daarnaast zet ik sinds dit jaar ook mijn eerste bescheiden stappen in de triatlon. Afgelopen weekend heb ik met enkele vrienden nog deelgenomen aan de sprint-triatlon in Gent. Maar tussen dat en Dick Hoyt, als hartpatiënt, samen met je zoon, 6 volledige iron-mans (telkens 3,8 km zwemmen, 180 km fietsen en een marathon (42 km) lopen) afleggen, zit een wereld van verschil.

Respect!

Meer achtergrond over hun verhaal vind je hier : http://www.youtube.com/watch?v=64A_AJjj8M4