Projectieruimte
In de opleiding ‘Kritische Ontwikkelingsbegeleiding, methode Hendrickx’ kreeg ik de praktijkles van de ‘projectieruimte’ toegewezen. Ik denk dat Prof. Hendrickx mij niet toevallig dit thema gegeven heeft, het zit me als gegoten. Het is een oefengebied dat ik veel toepas in de praktijk en waar ik, vertrekkend van een systematiek, mijn creativiteit kan op botvieren. Met een beetje kennis van die systematiek (de procedures zou je kunnen zeggen) kan je zo veel meer in je begeleiding leggen. Dit inzicht is 1 van de belangrijkste principes die ik wil doorgeven.
Drie jaren geleden gaf Prof. Hendrickx nog zo goed als alle practica zelf. Sindsdien hebben we met de groep een systeem van duolessen uitgewerkt, waarbij ‘de assistent’ de les geeft en Prof. Hendrickx daar waar nodig tussenkomt om bij te sturen, om dingen te benadrukken of te herformuleren. Nadien staan we er dan alleen voor. Binnenkort mag ik dit lesthema bij de nieuwe lichting ‘Kritische Ontwikkelingsbegeleiders’ opnieuw naar voor brengen.
Om de lessen zo boeiend mogelijk te maken, probeer ik telkens videobeelden te integreren in mijn powerpoints. Tijdens het lesgeven kan je wel veel vertellen over wat een kind doet in de begeleiding, maar als je effectief kan tonen wat en hoe het het doet, spreekt het de leerlingen meer aan. Ik hoop dat er dan ook meer blijft hangen van de les. Tijdens mijn vakantie heb ik in functie hiervan heel wat filmpjes van probleemanalyses ‘verknipt’ en weer ‘geplakt’.
In het volgende filmpje zien jullie de projectie van een reeks kinderen, als antwoord op de vraag om 2 ruimtelijke richtingen tegelijk te reproduceren. Ik heb Prof. Hendrickx zeer vaak horen stellen: “Als ik maar tijd heb om 1 proefje te doen, dan doe ik dit, omdat ik er zo veel informatie kan uithalen.” Dit proefje is dan ook het eerste dat hij uitvoert in een ‘standaard-probleemanalyse’ (mocht dat al bestaan, contradictio in terminis).
Om er informatie uit te halen, moet je niet enkel kijken naar wat het kind doet (het product), maar vooral naar de manier waarop het kind het doet. Wanneer het kind spontaan antwoordt, toont het ons hoe het zichzelf (en zijn lichaam) organiseert om dat wat van hem verwacht wordt, gedaan te krijgen. Het interpreteren van de vitale, affectieve en cognitieve, spontane lichaamstaal is de basis van elke goede probleemanalyse en geslaagde kritische begeleiding. Over ‘geverifieerde interpretatie’ zal ik het in een volgende KOBH-blog hebben.
Met dit filmpje wil ik enkel aantonen dat ieder dit op zijn manier reproduceert, dus ‘zoveel als er mensen zijn, zoveel antwoorden er zijn’. Deze projecties moeten dus niet geïnterpreteerd worden in termen van ‘juist’ of ‘fout’, maar wel in de mate dat ze inzicht geven in het functioneren van het kind, in de achterliggende dieptestructuren van het zichtbare gedrag. Ik heb de kinderen lukraak gekozen. Er zit geen systematiek in de volgorde, de filmpjes zijn niet gecategoriseerd. (Het categoriseren zou wel een goede oefening zijn. Misschien een kleine kwisvraag : “Welke categorieën zou je kunnen onderscheiden op basis van deze beelden?” Wie waagt er zich aan?). Het is de bedoeling om de diversiteit aan antwoorden te tonen.
