Seminarie voor het grote publiek

September 13th 2008 Posted to 1Fascia, opleiding

Deze hadden jullie nog te goed.

Het laatste weekend van augustus ging er een seminarie voor het grote publiek door in Drongen. Het thema was ditmaal: “Draag zorg voor jezelf en functioneer efficiënter”.

Eigenlijk zijn we er enkele jaren geleden mee begonnen op vraag van de studenten Fasciatherapie. In 2002 organiseerde het ECF een eerste ‘zomeruniversiteit’, dat doorging in Houffalize, in de Belgische Ardennen. Het was een stage van 6 dagen onder leiding van Danis Bois, waar verschillende universiteitsprofessoren uitgenodigd werden om hun onderzoek voor te stellen. Voorafgaand aan die ‘zomeruniversiteit, ging er een 3-daagse ontmoeting door met Danis Bois rond het thema ‘Stress’, een seminarie dat openstond voor iedereen, voor het grote publiek. Veel van fasciatherapeuten hadden toen hun familie of geïnteresseerde patiënten meegebracht om nader kennis te maken met de methode en haar grondlegger. Dit seminarie was een groot succes (wat niet te verwonderen is, want Danis boeit zijn toehoorders steeds). Na het seminarie spoorden onze studenten ons aan om dit initiatief verder te zetten. Sindsdien organiseert het ECF 2 maal per jaar een seminarie dat openstaat voor iedereen.

Elke keer opnieuw is het een heel heterogene groep: patiënten van allerlei aard, enkele therapeuten in opleiding, familieleden van therapeuten, mensen die eens komen kijken voordat ze de opleiding zouden aanvatten… Iedereen komt met zijn eigen verwachtingen.

Voor patiënten is het interessant omdat ze 2 dagen lang ondergedompeld worden in de methode. Tijdens de behandeling is er vaak te weinig tijd om veel uitleg te geven of om uitgebreid te oefenen. Veel therapeuten lossen dit al op door zelf bewegingsgroepjes in te richten. Dit is al een ideale voorbereiding op ons weekend. Ditmaal waren er, waarschijnlijk gezien het thema, enkele chronische pijnpatiënten. Hoewel ze tot een zelfde categorie behoren, verwachtten ze toch elk iets anders: de ene wilde zoveel mogelijk achtergrond over het functioneren van het lichaam en de inwerking van de therapie hierop, terwijl de andere zoveel mogelijk wilde oefenen, om het zelf aan te voelen en om er oefenmateriaal voor thuis aan over te houden.

Voor de therapeuten in opleiding is het, volgens mij, zeer interessant om te zien hoe we, als lesgever, het aanpakken om de methode over te brengen aan beginnelingen. Tijdens de cursus kunnen we wel vertellen hoe we de bewegingstherapie aanwenden bij patiënten, maar dat dan nog eens concreet toegepast zien is zeer leerrijk. Het aanbrengen, het verwoorden van de oefeningen en de evolutiviteit die we in de oefeningen steken, is toch anders dan in de therapeutenopleiding.

Een opleiding fasciatherapie volgen doet iets met een mens. Het is meer dan zo maar een techniekje leren, je wordt als therapeut en als persoon erg betrokken bij wat je doet. Vandaar dat heel wat therapeuten hun naaste familie (partner, kinderen…) willen laten kennismaken met hun werk. Nadien getuigen ze ons bijna systematisch dat dit zeer verrijkend is geweest voor hun leven van elke dag thuis.

Een laatste categorie zijn mensen die twijfelen om in de opleiding in te stappen, aspirant-therapeuten. Tijdens zo een weekend krijgen ze een realistisch beeld van de methodologie en de pedagogie die we hanteren.

Doordat het zo een heterogene groep is, is zo een seminarie leiden niet eenvoudig. Paul slaagt er telkens wonderwel in dit seminarie in goede banen te (bege)leiden. Voor mij, als assistent, is het dan interessant om, van op de achtergrond, te kijken hoe hij het aanpakt om van zo een heterogene groep één geheel te maken en hoe hij er in slaagt om, ondanks de vele verschillende verwachtingen, iedereen voldaan naar huis te laten gaan. Ik probeer er zo veel mogelijk uit te leren om mij pedagogie bij te schaven. Ik bewonder Paul omdat hij moeilijke materie op zo een manier kan brengen dat iedereen het begrijpt en iedereen zich ook persoonlijk aangesproken voelt. Daarnaast heeft hij de gave om op het juiste moment het juiste grapje te maken, waardoor hij zeer ontwapenend overkomt.