Ervaringen van een kinestherapeut

Over het belang van kruipen bestaat veel controverse.

Spijtig genoeg hoor ik regelmatig van andere therapeuten en van sommige ouders dat hun kinderarts, wanneer de baby naar hem/haar wordt doorverwezen omdat het kind niet tot kruipen komt, dit belang minimaliseert. Het klassieke antwoord is dan “Kijk naar mij, ik heb ook niet gekropen en toch ben ik dokter geworden”, of “Mijn kinderen hebben ook niet gekropen en kunnen toch stappen, lezen, rekenen en zijn gelukkig, so what?”. Natuurlijk mag je het gegeven niet omdraaien: het is niet omdat je niet hebt gekropen dat je per definitie leer-, concentratie-, of gedragsmoeilijkheden zal ontwikkelen. Alleen stellen we vast dat een heel hoog percentage van de kinderen die met deze problemen op latere leeftijd bij ons terechtkomen, niet heeft gekropen.

Gelukkig heb ik hier in de omstreken een goed contact met 2 pediaters. Ik vermoed dat ze bij aanvang doorstuurden onder het motto van “Baat het niet dan schaadt het niet”, maar na enkele goede resultaten met baby’s verwijzen ze nu met vertrouwen door.

Als ontwikkelingsbegeleider/therapeut hechten we er veel belang aan of een kind al dan niet kruipt. Over de optimale ontwikkeling van de baby en het aandeel van de primaire coördinaties van de romp heb ik het in een vorig bericht reeds gehad. Welnu, het kruipen vereist een volledige ingebruikname en integratie van deze 3 basiscoördinaties. Pas dan kan de romp als een polyvalente stabilisatie fungeren waarrond de ledematen ‘hun taak’ verrichten om vooruit te komen.

Dankzij dit kruipen wordt de verbinding tussen schouders en bekken sterk aangesproken. Ik heb het dan niet over een louter structurele anatomische verbinding, wel over een functionele verbinding: de schouders en het bekken zijn volledig op mekaar betrokken in een intentionele handeling. Vojta, een vooraanstaand ontwikkelingstherapeut en 1 van de ‘meesters’ van Prof. Hendrickx, spreekt van de installatie van een “Axisorgaan”. In onze termen spreken we over de ‘lichaamsas’. Deze lichaamsas is 1 van de eerste en fundamentele schakels in de ontwikkeling van de axialiteit

Het ‘niet-kruipen’ is bijna steeds een uiting (symptoom) van een onvoldoende in gebruik nemen van deze rompcoördinaties (diepere oorzaak). Wanneer de baby niet kruipt, wordt deze verbinding en lichaamsas onvoldoende geïnstalleerd en in gebruik genomen. En wat de impact van de axialiteit op schools leren is, is dan weer voer voor enkele volgende blogs… . (Over axialiteit zal ik later zeker nog schrijven, het is een lesthema dat ik doceer in de opleiding)

Gelukkig heeft het kind dankzij een adequate begeleiding vaak maar een klein duwtje in de rug nodig (figuurlijk dan) om tot kruipen te komen. Vaak volstaan enkele behandelingen. Ik heb Prof. Hendrickx geregeld horen zeggen “Onze snelste resultaten halen we met baby’s en, langs de andere kant, met dementerende bejaarden”. Al dienen we voorzichtig te zijn met veralgemeningen en dient elk geval individueel geanalyseerd te worden.

Zoals je in het filmpje kan zien, heeft onze kleine spruit ontdekt hoe ze vooruit kan komen. Toevallig kon ik vorige week op vakantie haar ‘eerste meters’ op beeld vastleggen. Er valt nog heel wat te zeggen over de manier waarop ze het doet, ‘echt’ kruipen kan je het nog niet noemen (weer een kwisvraag voor de ‘kenners’: welke rompcoördinaties gebruikt ze nog onvoldoende?), maar ze geraakt toch al vooruit! Voor Ann en mij was het heel belangrijk dat ze zou kruipen voor 25 november, maar daarover later meer…