14 dagen geleden vond ik dit artikel in de krant:
Volgens de auteur van dit artikel heeft dit inbakeren effect omdat de baby enerzijds een gevoel van geborgenheid krijgt (dat hem mogelijks de periode in de buik van de mama doet herinneren), anderzijds doordat hij zichzelf niet kan wakker maken met wilde armbewegingen.
Volgens mij is er meer dan dat. Lees meer hieronder… (Read the article)
Hoewel heel het concept van de ‘Fasciatherapie MDB’ uitgewerkt is bij de mens, ken ik enkele collega-therapeuten die regelmatig dieren behandelen. Zo heeft mijn collega-lesgeefster Isabel met succes een paard onder handen genomen, waardoor de eigenares van dat paard, verrast door het resultaat van de behandeling, zich prompt voor de opleiding wilde inschrijven. Een gelijkaardig verhaal bracht een studente diergeneeskunde naar onze opleiding (de opleiding is gereserveerd voor medisch en paramedisch geschoolden).
Je kan het zien als een ‘spin-off’ van de methode, net als mijn werk bij autistische kinderen. De methode is niet gegroeid met of ontwikkeld voor deze toepassingen, maar toch kunnen haar instrumenten er zeer efficiënt bij zijn.
Wil je meer lezen en ‘zien’ over fasciatherapie bij dieren, druk dan op ‘lees meer’. (Read the article)
Ik verwijs bijna dagelijks patiënten door naar collega’s ontwikkelingsbegeleiders. Niet enkel omdat al de agenda’s in onze groepspraktijk uit hun voegen barsten, vaak ook omdat er bij die mensen met een hulpvraag een goede begeleider in de buurt woont en er, gezien de meeste kinderen minstens 2 maal per week een half uur komen oefenen en dit gemiddeld 1 jaar lang, ook rekening dient gehouden te worden met praktische omstandigheden.
Soms krijg ik nadien feedback van de ouders over het verloop van de begeleiding. Ik ben, in die enkele gevallen, steeds ontgoocheld indien er geen aansluiting gevonden werd bij een kind en ik te horen krijg dat het kind niet graag naar de begeleiding ging.
Om te weten te komen waarom een kind per definitie graag naar de begeleiding zou moeten gaan en wat het betekent indien dit niet het geval is, kan je hieronder verder lezen…. (Read the article)
Sinds enkele weken heb ik een jonge vrouw in behandeling met de ‘ziekte van Bechterew’. Gezien ik de tijd die we samen doorbrengen zo efficiënt mogelijk wil doorbrengen (door te behandelen), heb ik onvoldoende tijd genomen om meer achtergrond te geven bij de behandeling. Ik had haar beloofd de achtergrond van de behandeling in grote lijnen op mijn blog te posten. Zodoende is het niet enkel interessant voor haar, maar kan deze tekst eventueel ook dienen voor andere therapeuten (om ideeën op te doen) en hun patiënten.
Wat deze aandoening in detail inhoudt, vind je op veel andere plaatsen op het internet wel terug. Hier wil ik vooral een andere visie op de pathologie en de concrete ‘fasciatherapeutische’ aanpak in de praktijk beschrijven. Laat het er ons voorlopig bij houden dat de ziekte van Bechterew een reumatische aandoening is, die voornamelijk de gewrichten van de wervelkolom aantast. In bijna alle gevallen zijn er acute ontstekingsfazen, gevolgd door intermittente fazen van rust/herstel. Een ontstekingsfase heeft meestal structurele veranderingen van het gewricht tot gevolg, waardoor de mobiliteit van het gewricht telkens vermindert en de wervelkolom verstijft. De patiënt komt dan in een vicieuze cirkel terecht waarbij er door de voortdurend afnemende mobiliteit meer ontstekingen ontstaan, die op hun beurt de mobiliteit weer beperken. (Read the article)
| 
| 
Comments(1)