Puckababy
14 dagen geleden vond ik dit artikel in de krant:
Volgens de auteur van dit artikel heeft dit inbakeren effect omdat de baby enerzijds een gevoel van geborgenheid krijgt (dat hem mogelijks de periode in de buik van de mama doet herinneren), anderzijds doordat hij zichzelf niet kan wakker maken met wilde armbewegingen.
Volgens mij is er meer dan dat. Lees meer hieronder…
We vinden het idee van ‘inbakeren’ terug in het autobiografische werk van Dr. Temple Gradin, misschien wel de bekendste autistische vrouw van onze planeet. Als kind groeide ze op op de boerderij van haar ouders. Daar ontdekte ze dat hun koeien rustiger werden naarmate ze, wanneer ze in een fuik gedreven werden om gebrandmerkt te worden, muren langs beide zijden van hun lichaam voelden. Geïnspireerd hierdoor ontwikkelde ze een ‘knuffelmachine’ (hug-machine), een systeem waarmee ze zichzelf kon inwikkelen en waarmee ze via hendeltjes de lakens kon aanspannen die rond haar lichaam gedrapeerd waren. Ze ervoer dat ze in haar knuffelmachine rustig werd, dat ze veel minder angsten beleefde. Nadien heeft Temple Gradin onderzoek verricht met deze knuffelmachine – ze is intussen Professor geworden aan de Arizona State University – waaruit bleek dat ook andere autistische personen van deze gunstige effecten getuigden.
Wanneer we vanuit het standpunt van onze therapie (Hendrickx-methode en/of de methode Danis Bois) naar zowel naar de Puckababy, het inbakeren als de knuffelmachine kijken, kunnen we de resultaten ervan begrijpen.
De these van mijn onderzoek bij autistische kinderen is dat de beleving van het lichaam bij deze kinderen ‘verstoord’, al dan niet ‘afwezig’ is. Je zou kunnen stellen dat het autistische kind zijn eigen lichaam onvoldoende of niet voelt, niet beleeft (le corps vécu- Merleau-Ponty). Je lichaam voelen, beleven zorgt voor een fundamentele bestaanszekerheid, die bij het autistisch kind ontbreekt. Deze vervreemding van het eigen lichaam zou dan aan de basis kunnen liggen van de contactproblematiek en de verstoorde relatie met de omgeving. Daarnaast blijkt zowel uit literatuur als uit ervaring in de praktijk dat het lichaam van het autistisch kind interne structuur, eenheid mist. Hoewel de verschillende lichaamsdelen anatomisch wel samenhangen, lijkt het alsof ze in functie niet met mekaar verbonden zijn, dat het gescheiden elementen zijn die apart functioneren. Meer over autisme en mijn onderzoek in 1 van de volgende posts.
Vanuit deze optiek bieden de Puckababy, het inbakeren en de knuffelmachine perspectieven, gezien ze er enerzijds voor zorgen dat de baby zijn lichaam ‘voelt’ en gezien ze anderzijds een structurerende werking hebben: ze geven steun van buitenaf en verbinden (letterlijk en figuurlijk ) de verschillende delen van het lichaam tot één geheel.
Maar dit blijven alle 3 hulpmiddelen van buitenaf, die het kind rust en structuur bieden op het moment zelf. Naast deze al zeer belangrijke effecten, heeft onze therapeutische interventie daarentegen het voordeel dat het lichaamsgevoel en de structurering niet afhankelijk zijn van een externe structuur, maar wel van binnenuit aangepakt worden. De instrumenten van de methode ontwikkelen het gevoel van het lichaam ‘an sich’, en geven het lichaam een eenheidsstructuur, die behouden blijft, ook wanneer het lichaam niet ingewikkeld is. Het lichaam wordt zo een vertrekbasis die de persoon in staat stelt om met vertrouwen en zekerheid een relatie met zichzelf aan te gaan, en vandaaruit, zonder zichzelf te verliezen, met vertrouwen de andere tegemoet te treden.
