Ervaringen van een kinestherapeut

Afgelopen week heb ik het tweede seminarie van de Fasciatherapie-opleiding in Parijs gevolgd. Het seminarie werd geleid door Christian Courraud en Nadine Quéré, 2 pioniers van de methode. Nadine vertelde in de cursus bijvoorbeeld dat ze er vanaf de afsplitsing van de osteopathie reeds bij was. Ik denk dat ze in de eerste opleiding Fasciatherapie moet gezeten hebben, begin van de jaren ’80.

Het is nu het derde jaar op rij dat ik in België de 1^e 2 seminaries van de Fascia-opleiding leid. Ik had nood te kijken hoe Christian Courraud, de verantwoordelijke van de Fasciatherapie-Somatologie school in Frankrijk, het aanpakt om kinesitherapeuten de basisbeginselen van de Fasciatherapie aan te leren. Hoewel ik me regelmatig bijschool door oa aan de Universiteit in Portugal samen te werken met Danis Bois, door seminaries voor de lesgevers  en post-graduate seminaries te volgen,  en ik hierdoor de ontwikkeling van de methode tracht bij te benen, is de vraagstelling, het vertrekpunt, van zo een ‘beginners-seminarie’ verschillend: het gaat niet over een verdere uitdieping van de concepten van de methode of het ‘meten’ van effecten van de Fasciatherapie MDB, wel om kinesitherapeuten te leren werken met die concepten.

Voor mij was het vooral de bedoeling om mezelf, meer bepaald  mijn manier van lesgeven, een spiegel voor te houden en na te gaan welke informatie (welke concepten, welke handgrepen enz,…)er wordt doorgegeven, welke hoeveelheid aan informatie(en daarmee samengaand de snelheid waarmee de informatie doorgegeven ) en na te gaan op welke manier die informatie wordt doorgegeven. Hoewel de thema’s van de verschillende seminaries in al de landen hetzelfde zijn, kan je als lesgever dat thema persoonlijk invullen. Collega lesgevers observeren helpt me om in mijn pedagogie de Fasciatherapie MDB ‘an sich’ door te geven en zo weinig mogelijk mijn persoonlijke interpretatie er van. Ik heb zeer veel opgestoken van dit seminarie en hoop dat ik op basis van deze informatie mijn manier van lesgeven zal kunnen bijsturen.

Daarnaast was het fijn om weer eens naast Christian en Nadine te kunnen werken. Tot enkele jaren geleden kwamen zij regelmatig in het ECF seminaries geven in de basisopleiding. Ik heb hen toen systematisch geassisteerd en vertaald. Hoewel ik zo met veel van de Franse lesgevers een goede relatie heb opgebouwd, heb ik zowel met Christian als met Nadine raakpunten in het werkveld die maken dat het ‘klikt’. Christian heeft zelf ook een ‘sportieve’ achtergrond en werkt in de praktijk met (top) sporters, voornamelijk voetballers. Hij is ook auteur van het  boek ‘Fasciatherapie en sport’. Met Nadine deel ik de passie voor het vasculaire. Als ik haar zie werken, besef ik dat ik in het verleden zeer veel van haar heb opgestoken en dat ik veel affiniteit heb met haar werk en onderzoek. Toen ze me vertelde dat ze ijvert om binnen het CERAP, het onderzoekscentrum olv Danis Bois aan de Universiteit in Portugal, een tak van experimenteel en klinisch onderzoek op te richten, begonnen mijn vingers al te jeuken.

Nadine heeft vorig jaar haar klinisch onderzoek, dat intussen gepubliceerd is, meer daarover in een volgende blog, mogen voorstellen op een congres aan de ‘Harvard-Universiteit’.  In oktober 2009 gaat een vervolg van dit congres door in Amsterdam.(info op deze site) Ze liet me haar abstract lezen dat ze heeft ingestuurd om ook op dit congres een conferentie en workshop te kunnen verzorgen. Hopelijk wordt die aanvaard!

Voilà, bedankt Christian en Nadine voor de afgelopen, inspirerende week.