Ervaringen van een kinestherapeut

Enkele weken geleden heb ik in Parijs mijn onderzoeksproject voorgesteld aan een groep cursisten en therapeuten uit de regio. Ik was er om het tweede seminarie fasciatherapie te  assisteren en Christian Courraud wou van de gelegenheid gebruik maken om me te laten spreken. Het was niet enkel de bedoeling om een inhoud over te brengen (kennis over autisme en de begeleiding ervan), maar daarnaast ook om ‘mijn parcours’ te illustreren: aan de methode begonnen als kinesitherapeut met het oog op het leren van nieuwe technieken, vervolgens deze technieken gaan toepassen in een specifiek werkveld (kinderen en nadien nog meer specifiek autistische kinderen) om tenslotte te reflecteren over en onderzoek te doen naar de resultaten van de behandeling.    

Wanneer ik een voordracht over ‘autisme en het lichaam’ geef, begin ik bijna steeds met te vertellen wat me tot dit onderzoek gebracht heeft, wat mijn motivatie was/is. In deze blog zal ik hier verder op ingaan, om in een volgende post meer te schrijven over mijn aanpak bij autistische kinderen.

Lees meer…

Zoals voor vele anderen heeft  autisme iets fascinerends voor mij.  Happé schrijft hierover: “ Autism is a disorder which fascinates because it seems to be so essentially a disorder of the human condition.” Weinigen lijken zo ver van de vertrouwde betekenisvolle wereld van mensen onder elkaar af te staan als autistische personen.

Door mijn opleiding en nauwe samenwerking met prof. Hendrickx heb ik in de loop der jaren ervaring opgebouwd in hetkritisch begeleiden van kinderen met allerhande problemen. Zo heb ik het geluk gehad om onder zijn begeleiding enkele diep autistische kinderen te volgen en veel van hen te leren (de kinderen en prof. Hendrickx), waarvoor mijn oprechte dank.

In de praktijk worden we steeds vaker geconfronteerd met kinderen die, te pas of te onpas, een diagnose ‘autisme’ of ‘autismespectrumstoornis’ (ASS) opgespeld krijgen.  Het lijkt wel alsof sinds  5 jaren plots veel meer autistische kinderen rondlopen. Nog verder terug in de tijd zagen we hetzelfde fenomeen met ‘hyperkinetische kinderen’. Veel kinderen die moeilijk konden stilzitten of hun aandacht gericht houden, werden, spijtig genoeg zonder veel nuance of onderzoek, gecatalogeerd onder ADHD. Op dit ogenblik is het zo dat het CLB (centrum voor leerlingenbegeleiding) voor die kinderen maar GON-begeleiding (extra begeleiding tijdens de schooluren) kan opstarten indien de diagnose ‘ASS’ gesteld is. Vandaar dat in vele gevallen druk wordt uitgeoefend om de diagnose te stellen. In die gevallen dient de diagnose in vraag gesteld te worden. 

Nu, de diagnostiek is niet eenvoudig: waar trek je de grens? Vanaf wanneer noem je iemand een persoon met ‘echt’ (diep) autisme, wanneer plaats je iemand in een autismespectrum en wanneer spreken we over een ‘normaal’ iemand met bijvoorbeeld minder sociale vaardigheden of communicatiemogelijkheden? Zijn we niet allemaal een beetje autistisch (met momenten)? En wat leert de pathologie (autisme) ons over ons eigen functioneren?

Mijn grootste voorbehoud is dat, eens de diagnostiek gesteld is,  het kind al te vaak benaderd wordt vanuit zijn beperking en niet meer vanuit zijn potentieel. Autisme lijkt een fataliteit, alsof er niets meer aan gedaan kan worden en alsof het enige wat nog rest het aanpassen van de omgeving aan de beperkingen van het kind is. Hier weiger ik me bij neer te leggen. Wat ook de ‘graad’ van de stoornis is, er blijft steeds een mogelijkheid tot ontwikkeling aanwezig bij het kind. Vaak is dit potentieel zelfs groter dan men vermoedt. En op het ontwikkelen van dit potentieel moet al onze therapeutische aandacht gericht worden…

We moeten echter realistisch blijven: diep autisme kan niet ‘genezen’ worden. Maar er kunnen wel essentiële veranderingen bekomen worden in de manier waarop het kind in de wereld staat, waarop het contact neemt met zichzelf, met de anderen en waarop het betekenis kan geven en kan leren van deze interactie. Meer hierover in een volgend bericht…