Ervaringen van een kinestherapeut

Afgelopen zaterdag ging, zoals eerder hier aangekondigd, het tweede symposium van “De toepassing van de fasciatherapie in de praktijk” door.

Ik nam vorig jaar dit initiatief omdat we (fasciatherapie) steeds meer vervreemden van onze basis, de kinesitherapeuten. Mocht je toen aan de gemiddelde kinesitherapeut in Vlaanderen vragen waar ‘Fasciatherapie’ voor staat, zouden weinigen er kunnen op antwoorden. Meer nog, een groot deel van hen zou moeten toegeven er nog nooit van gehoord te hebben. 

Dit jaar heeft heel de bestuursgroep van de Belgische Fasciatherapeuten Methode Danis Bois (BFmdb) zich achter het project gezet, wat resulteerde in een betere organisatie, (veel) meer aanwezigen, betere voordrachten die op mekaar afgestemd waren…

We waren dan ook zeer opgetogen met meer dan 200 deelnemers aan het symposium, allen arts, kinesitherapeut, student in de kinesitherapie of osteopaat. De zaal was eerder krap voor deze grote groep, maar met een beetje aanpassingsvermogen van de aanwezigen, lukte het toch om zowel de voordrachten als de twee workshops in goede banen te leiden.

Een symposium is niet hetzelfde als een wetenschappelijk congres. Het heeft niet als doel wetenschappelijke onderzoeken en resultaten te communiceren, wel therapeuten, vanuit hun ervaring uit de praktijk te laten getuigen.

Ik had de eer het symposium te mogen openen. Na het gebruikelijke dankwoordje, ging ik in op de uitdagingen waar de kinesitherapie voor staat. De kinesitherapie moet evolueren om aangepast te blijven aan de inzichten en noden van onze tijdsgeest. Ook de fasciatherapie zelf staat voor grote uitdagingen: gefundeerd wetenschappelijk onderzoek (daarover later meer). Als het me lukt, laad ik één van de volgende dagen wel een filmpje op van een stukje van mijn voordracht.

Prof. Dr. Franz Baro, neuropsychiater en emeritus van de KULeuven, zat de ochtendsessie voor. Wat is het toch een zegen voor onze methode dat een man met zo veel expertise, ervaring en geloofwaardigheid zich achter onze beweging schaart. Op magistrale wijze leidde hij het symposium in met het belang en de plaats binnen de geneeskunde van onze  methode aan te tonen. 

Uit de evaluatie van het seminarie van vorig jaar bleek dat het nodig was om het symposium te starten met een voorstelling van de fasciatherapie. Paul Sercu nam deze taak op zich. Ik vond het een van de beste voordrachten die hij al gegeven heeft, zowel naar inhoud (met o.m. nieuwe filmpjes van de spontane beweging van het bindweefsel)  als naar gedrevenheid. Na zijn voordracht kwamen verschillende therapeuten en studenten me vertellen dat ze onder de indruk waren van zijn prestatie en dat ze fier waren fasciatherapeut te zijn., dat kan tellen!

Anne Destrijcker ging verder met een voordracht over ‘Fasciatherapie en Whiplash’. Anne kon goed overbrengen dat er bij whiplash meer aan de hand is dan wat weefselschade of geblokkeerde wervels: heel de persoon is aangedaan. Whiplash kan zelfs leiden tot een zware decompensatie van heel de persoon. De fasciatherapie is, op basis van klinische ervaring, zeer efficiënt bij aandoeningen op het raakvlak tussen lichaam en geest. We zijn dan ook zeer opgetogen dat recent wetenschappelijk onderzoek de rol van het bindweefsel bij het humeur van de persoon aangetoond heeft.

Na de twee voordrachten ging een workshop sensoriële reëducatie door. De zaal was wat krap, het was wat drummen, maar met 70 ‘assistenten’ kreeg bijna elke deelnemer persoonlijke begeleiding.

Na de middag startte Ann Feron met haar ervaring bij het behandelen van baby’s te delen. Het onderwerp ligt me natuurlijk nauw aan het hart (zeker ook omdat ze een prachtig model had voor de foto’s van haar presentatie). Ik was aangenaam verrast door Ann, eigenlijk kende ik haar werk met baby’s onvoldoende, Ik heb er in elk geval van opgestoken.

De grote verrassing van het symposium voor mij was Els Vandenoortgate. Ze is studente van de fascia-school en heeft net de eerste cyclus (10 seminaries) achter de rug. Ze getuigde welke meerwaarde de fasciatherapie had voor haar werk als kinesitherapeute en manueel therapeute. Ik vond het belangrijk dat, ondanks dat de opleiding 4 intensieve jaren duurt, ze kon overbrengen dat ze vanaf het eerste seminarie de geleerde technieken met succes kon toepassen in de praktijk.

Dirk Vispoel, 1 van de pioniers van de methode in België, besloot de conferenties met een voordracht over de begeleiding bij patiënten met CVS en fibromyalgie. Net als bij whiplash komt de fasciatherapie hier helemaal tot haar recht: zowel lichaam als geest als de interactie tussen beide (somato-psychisch en psycho-somatisch) zijn aangedaan. Op zijn eigen, authentieke manier pakte Dirk het publiek in, chapeau!

Na de vraagstelling en de pauze ging een tweede workshop door, waarbij de aanwezigen geïnitieerd werden in de specifieke handgrepen van de fasciatherapie, de specifieke rek en druk, die leidden tot de subjectieve verplaatsing van een segment. De verwondering van de ‘nieuwen’, die ontstaat wanneer ze hun arm subjectief voelen verplaatsen (bvb de hand die naar buiten draait) - terwijl die arm objectief geen mm verplaatst - verrast me steeds weer. Ik hoop dan telkens dat die mensen daar verder iets willen mee gaan doen…

Voilà, we kunnen terugblikken op een geslaagde tweede editie van ons symposium. Donderdag evalueren we de organisatie met de bestuursgroep, waarschijnlijk begint de voorbereiding voor de derde editie daar al…