Ervaringen van een kinestherapeut

Zoals in een vorig bericht aangekondigd, heb ik vorige week gesproken over “Fasciatherapie bij baby’s” op een internationaal symposium “Manuele therapie bij het jonge kind”, georganiseerd door de Provinciale Hogeschool Limburg.  Hoewel zo een lezing veel voorbereiding vraagt en de nodige portie stress met zich meebrengt, ben ik blij dat ik mijn ervaring heb kunnen delen met collega’s. Ik hoop dat ze er iets aan gehad hebben. Ik wacht in spanning de resultaten van de evaluatie af.

Er waren 120 kinesitherapeuten, manueel therapeuten en osteopaten aanwezig. Het symposium zelf was tot in de puntjes georganiseerd: mooie locatie, goede logistiek, lekker eten, goede ondersteuning van de sprekers… Ik dank de organisatie nogmaals voor de uitnodiging.

Ik heb zelf ook een manuele therapie achtergrond: onmiddellijk na mijn kine-studies in Leuven, heb ik aan de VUB een opleiding manuele therapie gevolgd. Ik was dus benieuwd naar het horen van de andere sprekers, voornamelijk om te kijken hoe de manuele therapie geëvolueerd is sinds die tijd.

Wat me vooral opviel als contrast met onze manier van werken, was het “louter structurele, mechanische” aspect van de voorgestelde behandelingen. Het lichaam van het jonge kind wordt gezien als iets dat “recht” moet gezet worden, zonder dat er op enig ogenblik rekening gehouden wordt met wie er in het lichaam huist. De therapeut weet wat recht is en gaat met externe kracht het kind manipuleren of mobiliseren naar die rechte positie toe.  Bij high velocity-technieken gebeurt de manipulatie zodanig snel dat het lichaam van de patiënt geen tijd krijgt om vast te stellen wat er gebeurt, laat staan om te reageren. De therapeut gaat met een externe kracht door elke weerstand, maakt zo de wervel vrij en zet het kind ‘recht’.

Wat wij voorstellen bij het behandelen van baby’s en jonge kinderen is heel anders: de fasciatherapeut werkt in één handeling tegelijk op structuur (het weefsel, vb een gewricht), op functie (de beweging van dat gewricht), op fysiologie (vb doorbloeding) en op de beleving van het kind (de persoon).

Na de “lees meer” verdere info over het behandelen van de structuur en functie. In een volgende bijdrage zal ik het hebben over de fysiologie en de beleving. (Read the article)

Comments(0)

Het ECF werd gevraagd een lezing en praktijksessie te verzorgen op het internationaal symposium “Manuele therapie bij kinderen”, dat doorgaat in Hasselt op donderdag 15 oktober 2009 (klik op de foto voor groter formaat). Paul Sercu speelde de vraag door naar mij.

Het symposium richt zich op de “diagnostiek en behandeling bij (jonge) kinderen met (hoog) cervicale disfuncties” en wordt georganiseerd door de Provinciale Hogeschool Limburg, in samenwerking met de KULeuven.

Als ik het programma bekijk, ben ik heel fier er te mogen tussenstaan.  Dank aan de organisatie en aan Paul Sercu voor het vertrouwen.

Inschrijven kan nog. Hier vindt u meer informatie en het programma.  Een aanrader, alleen al om Dr. Biedermann (de man achter het KISS-syndroom) te horen en aan het werk te zien…

Comments(0)

Afgelopen zaterdag ging, zoals eerder hier aangekondigd, het tweede symposium van “De toepassing van de fasciatherapie in de praktijk” door.

Ik nam vorig jaar dit initiatief omdat we (fasciatherapie) steeds meer vervreemden van onze basis, de kinesitherapeuten. Mocht je toen aan de gemiddelde kinesitherapeut in Vlaanderen vragen waar ‘Fasciatherapie’ voor staat, zouden weinigen er kunnen op antwoorden. Meer nog, een groot deel van hen zou moeten toegeven er nog nooit van gehoord te hebben. 

Dit jaar heeft heel de bestuursgroep van de Belgische Fasciatherapeuten Methode Danis Bois (BFmdb) zich achter het project gezet, wat resulteerde in een betere organisatie, (veel) meer aanwezigen, betere voordrachten die op mekaar afgestemd waren…

We waren dan ook zeer opgetogen met meer dan 200 deelnemers aan het symposium, allen arts, kinesitherapeut, student in de kinesitherapie of osteopaat. De zaal was eerder krap voor deze grote groep, maar met een beetje aanpassingsvermogen van de aanwezigen, lukte het toch om zowel de voordrachten als de twee workshops in goede banen te leiden.

Een symposium is niet hetzelfde als een wetenschappelijk congres. Het heeft niet als doel wetenschappelijke onderzoeken en resultaten te communiceren, wel therapeuten, vanuit hun ervaring uit de praktijk te laten getuigen.

(Read the article)

Comments(1)

14 dagen geleden vond ik dit artikel in de krant:

Volgens de auteur van dit artikel heeft dit inbakeren effect omdat de baby enerzijds een gevoel van geborgenheid krijgt (dat hem mogelijks de periode in de buik van de mama doet herinneren), anderzijds doordat hij zichzelf niet kan wakker maken met wilde armbewegingen.

Volgens mij is er meer dan dat. Lees meer hieronder… (Read the article)

Comments(0)

Toen we enkele maanden geleden met Michelle op bezoek gingen bij Prof. Hendrickx, legde hij in zijn probleemanalyse al nadruk op het belang van het pre-operatief  oefenen met haar voetje. Deze beelden werden ongeveer 6 maanden voor de operatie gemaakt. 

Ik gebruikte reeds eerder stukken van dit onderzoek in deze post. In het filmpje lokt Prof. Hendrickx het grijpreflex van de voet uit. Zoals eerder beschreven is het belangrijk dat in aanleg aanwezige reflexen (neuromotoriek), op de meest optimale manier in gebruik genomen worden, eigen gemaakt worden (sensomotoriek). Dit ‘sensomotoriseren’ gebeurt door het reflex regelmatig en zuiver uit te lokken, waardoor de toegang ertoe gemakkelijk gevonden wordt. Nadien kan het uitgelokte bewegingspatroon ook in een doelgerichte handeling (psychomotoriek) ingeschreven worden. (Read the article)

Comments(0)

Fasciatherapie heeft enkele zeer belangrijke troeven om pre- en postoperatief te behandelen.  

Mijn inziens wordt er vanuit het medische corps  te weinig pre- en te laat postoperatieve behandeling voorgeschreven. Postoperatief start de behandeling klassiek pas wanneer de revalidatie aangevat kan worden: wanneer gewrichten opnieuw gemobiliseerd mogen worden, wanneer er spieren moeten versterkt worden of bijvoorbeeld wanneer er gangrevalidatie nodig is. Hier gaat kostbare tijd verloren. Onmiddellijk na de operatie kan de fasciatherapeut al belangrijke handelingen stellen waardoor het genezingsproces na de ingreep versneld wordt en de daarop volgende revalidatie in de meest optimale omstandigheden zou kunnen verlopen. Er dient dus niet gewacht te worden tot het lidmaat uit het gips is, tot er mag bewogen worden of tot de geopereerde zone belast mag worden. 

Preoperatief wordt er nog minder behandeld. En toch kan een gerichte aanpak ook hier belangrijke effecten veroorzaken.  Het is de bedoeling om het lichaam in de best mogelijke condities op de operatietafel te krijgen: het vrijmaken van fascia’s, vrijmaken van de grote bloedcirculatie, werken op microcirculatie bereiden de ‘consistentie’ van het lichaam voor… Daarnaast kan het optimaliseren van het bewegingspatroon, van het bewustzijn van de beweging ook het verdere revalidatieproces voorbereiden en de revalidatieperiode tot een minimum herleiden. 

Laat me dit illustreren aan de hand van een praktisch voorbeeld. Het is gemakkelijk als je thuis je eigen didactisch materiaal hebt rondlopen kruipen. 

In de blog ‘Over het belang van kruipen’ schreef ik dat we hoopten dat Michelle ‘echt’ zou kruipen voor 23 oktober. Die dag werd ze namelijk geopereerd aan haar linkervoetje: moeder natuur heeft haar ‘gezegend’ met 11 teentjes (en middenvoetbeentjes). Omdat haar linkervoet op termijn minstens 5 cm breder zou worden dan de rechter en bijgevolg het dragen van prinsessenschoenen in gedrang zou komen, hebben we beslist om de ‘reservestukken’ chirurgisch te laten verwijderen. (Read the article)

Comments(0)

Over het belang van kruipen bestaat veel controverse.

Spijtig genoeg hoor ik regelmatig van andere therapeuten en van sommige ouders dat hun kinderarts, wanneer de baby naar hem/haar wordt doorverwezen omdat het kind niet tot kruipen komt, dit belang minimaliseert. Het klassieke antwoord is dan “Kijk naar mij, ik heb ook niet gekropen en toch ben ik dokter geworden”, of “Mijn kinderen hebben ook niet gekropen en kunnen toch stappen, lezen, rekenen en zijn gelukkig, so what?”. Natuurlijk mag je het gegeven niet omdraaien: het is niet omdat je niet hebt gekropen dat je per definitie leer-, concentratie-, of gedragsmoeilijkheden zal ontwikkelen. Alleen stellen we vast dat een heel hoog percentage van de kinderen die met deze problemen op latere leeftijd bij ons terechtkomen, niet heeft gekropen.

Gelukkig heb ik hier in de omstreken een goed contact met 2 pediaters. Ik vermoed dat ze bij aanvang doorstuurden onder het motto van “Baat het niet dan schaadt het niet”, maar na enkele goede resultaten met baby’s verwijzen ze nu met vertrouwen door. (Read the article)

Comments(4)

Gisteren kwam mijn aanstaande schoonzoon Julien voor een laatste maal ‘oefenen’.

Julien en Michelle zijn dikke vriendjes in de kribbe. Ze hebben echt mekaars ritme overgenomen: als de ene weent, begint de andere ook te wenen; als de ene gaat slapen, wil de andere ook zo snel mogelijk zijn bed in; de ene honger, de andere honger enz… Een echt koppeltje.

Toen we Michelle in de kribbe aanmeldden en de verantwoordelijke van de kribbe hoorde dat ik veel met baby’s werk, was ze zeer geïnteresseerd. Ik temperde haar enthousiasme onmiddellijk door te zeggen dat het zeker niet de bedoeling is dat ze kindjes zou doorverwijzen, gezien de praktijk uit haar voegen barst. (Read the article)

Comments(2)

Na enkele blogs op een rij over de Fasciatherapie, werd het tijd om iets te schrijven over de “Kritische Ontwikkelingsbegeleiding volgens Hendrickx”.

In deze eerste blog had ik veel kunnen schrijven over Prof. Hendrickx zelf, over de methode Hendrickx, over de structuur van de opleiding, maar ik verkies het woord aan Prof. Hendrickx zelf te laten. Zo kunnen jullie kennis maken met wat een belangrijk personage zal worden van deze blog. Ik beschouw Prof. Hendrickx, net als Prof. Dr. Bois, als mijn ‘geestelijk vader’. Beiden hebben ze me op professioneel (en deels op menselijk vlak) gevormd tot wie ik nu ben, tot wat ik nu weet, wat ik nu kan.

In verdere posts zal ik wel ingaan op theoretische en praktische aspecten van de methode, alsook specifiek op het behandelen van baby’tjes.

De opnames zijn gemaakt tijdens de probleemanalyse van mijn dochtertje Michelle. Ze was toen net 4 maanden oud. Ann en ik hechtten veel belang aan dit onderzoek. Niet dat er een probleem was/is met Michelle, maar bij het begeleiden van baby’s streven we naar ‘optimale ontwikkeling’. Zelfs al is er geen (zichtbaar) probleem met de baby, is het toch belangrijk om na te gaan in welke mate het lichaam van de baby al (axiaal) gestructureerd is en hoe (en in welke mate) het zijn lichaam in gebruik genomen heeft.

(Read the article)

Comments(1)