Ervaringen van een kinestherapeut

Na de vorige succesvolle editie van het symposium, met meer dan 200 deelnemers, staat nu de derde editie op stapel. (de foto’s vergroten door er op te klikken)

Het concept is een wel veranderd. Daar waar de vorige 2 edities het echt een ’symposium’ was, waar therapeuten hun ervaringen deelden met collega’s, zal deze editie meer wetenschappelijk zijn. Uit de evaluatieformulieren van de vorige edities, bleek er een vraag te zijn naar wetenschappelijke informatie. Het gaat dus niet over de toepassing van de fasciatherapie bij deze of gene aandoening, wel over evoluties in de wetenschap die mogelijk een impact hebben op de kinesitherapie. Welke implicaties hebben ontdekkingen uit de neurowetenschappen, de biopsychologie en de anatomofysiologie op ons beroep als kinesitherapeut? En hoe speelt de fasciatherapie hier op in?

Het zal ook de eerste maal een internationaal symposium zijn, met voordrachten in 3 talen (vertaald) en met sprekers van buiten de methode. We groeien…

Ik kijk er in elk geval naar uit, het zal ongetwijfeld een zeer leerrijke dag worden. Ik hoop dat we opnieuw veel kinesitherapie en mensen uit het domein van de gezondheid kunnen mobiliseren.

Je kan hier de folder en hier de affiche downloaden.

Comments(0)

Sedert een dikke anderhalve maand ben ik gestart met een doctoraatsopleiding aan de Universidade Fernando Pessoa in Porto (de lessen gaan door in Parijs).

Na mijn voorbereidend onderzoek (master na master in de psychopedagogie) over het lichaam van het autistische kind,  heb ik beslist om van onderzoeksterrein te veranderen.

De stap van autisme naar topsport kan groot lijken (voor sommigen niet  ), laat me dus even argumenteren: het is niet dat het verhaal van het lichaam autistische kind uitverteld is, dat het me niet meer boeit, dat ik niet meer met autistische kinderen werk. Neen, integendeel, maar mij de volgende jaren nog meer verdiepen en me nog specifieker op deze problematiek toeleggen, zag ik niet zitten.

Ik was dan ook zeer verheugd dat  Danis Bois, verantwoordelijke van het departement, me, in een gesprek over mijn praktisch werk in de praktijk, het onderzoeksterrein van de topsporter voortelde (en uitkoos boven de leerproblemen bij het kind, behandeling van de zwangere vrouw/baby, het autistische kind, behandelen van chronische pijnpatiënten). Het nieuws dat ik dit jaar weer het Belgische Fedcupteam mag begeleiden, kon dus niet gepaster komen. 

Me toeleggen op het domein van de begeleiding van de sporter voelt als ‘thuiskomen’: van kindsbeen af speelt ‘sport’ een belangrijke rol in mijn leven, zelf sportend (hoewel het de laatste tijd meer op sportelen  lijkt ), supporterend langs de zijlijn of behandelend van (top)sporters in de praktijk. Aan motivatie om dit project tot een goed einde te brengen zal het me dus niet ontbreken.

Sinds die tijd ben ik dus druk bezig met literatuur te zoeken, door te nemen om mijn onderzoek vorm te geven en ben ik mijn contacten binnen de universitaire wereld in Begië en binnen de sportwereld aan het opwarmen.

In de volgende maanden (jaren) zal ik hier op mijn blog verslag uitbrengen van de evolutie van mijn onderzoek.

Wordt vervolgd…

Comments(0)

Zoals in een vorig bericht aangekondigd, heb ik vorige week gesproken over “Fasciatherapie bij baby’s” op een internationaal symposium “Manuele therapie bij het jonge kind”, georganiseerd door de Provinciale Hogeschool Limburg.  Hoewel zo een lezing veel voorbereiding vraagt en de nodige portie stress met zich meebrengt, ben ik blij dat ik mijn ervaring heb kunnen delen met collega’s. Ik hoop dat ze er iets aan gehad hebben. Ik wacht in spanning de resultaten van de evaluatie af.

Er waren 120 kinesitherapeuten, manueel therapeuten en osteopaten aanwezig. Het symposium zelf was tot in de puntjes georganiseerd: mooie locatie, goede logistiek, lekker eten, goede ondersteuning van de sprekers… Ik dank de organisatie nogmaals voor de uitnodiging.

Ik heb zelf ook een manuele therapie achtergrond: onmiddellijk na mijn kine-studies in Leuven, heb ik aan de VUB een opleiding manuele therapie gevolgd. Ik was dus benieuwd naar het horen van de andere sprekers, voornamelijk om te kijken hoe de manuele therapie geëvolueerd is sinds die tijd.

Wat me vooral opviel als contrast met onze manier van werken, was het “louter structurele, mechanische” aspect van de voorgestelde behandelingen. Het lichaam van het jonge kind wordt gezien als iets dat “recht” moet gezet worden, zonder dat er op enig ogenblik rekening gehouden wordt met wie er in het lichaam huist. De therapeut weet wat recht is en gaat met externe kracht het kind manipuleren of mobiliseren naar die rechte positie toe.  Bij high velocity-technieken gebeurt de manipulatie zodanig snel dat het lichaam van de patiënt geen tijd krijgt om vast te stellen wat er gebeurt, laat staan om te reageren. De therapeut gaat met een externe kracht door elke weerstand, maakt zo de wervel vrij en zet het kind ‘recht’.

Wat wij voorstellen bij het behandelen van baby’s en jonge kinderen is heel anders: de fasciatherapeut werkt in één handeling tegelijk op structuur (het weefsel, vb een gewricht), op functie (de beweging van dat gewricht), op fysiologie (vb doorbloeding) en op de beleving van het kind (de persoon).

Na de “lees meer” verdere info over het behandelen van de structuur en functie. In een volgende bijdrage zal ik het hebben over de fysiologie en de beleving. (Read the article)

Comments(0)

Het ECF werd gevraagd een lezing en praktijksessie te verzorgen op het internationaal symposium “Manuele therapie bij kinderen”, dat doorgaat in Hasselt op donderdag 15 oktober 2009 (klik op de foto voor groter formaat). Paul Sercu speelde de vraag door naar mij.

Het symposium richt zich op de “diagnostiek en behandeling bij (jonge) kinderen met (hoog) cervicale disfuncties” en wordt georganiseerd door de Provinciale Hogeschool Limburg, in samenwerking met de KULeuven.

Als ik het programma bekijk, ben ik heel fier er te mogen tussenstaan.  Dank aan de organisatie en aan Paul Sercu voor het vertrouwen.

Inschrijven kan nog. Hier vindt u meer informatie en het programma.  Een aanrader, alleen al om Dr. Biedermann (de man achter het KISS-syndroom) te horen en aan het werk te zien…

Comments(0)

Afgelopen zaterdag ging, zoals eerder hier aangekondigd, het tweede symposium van “De toepassing van de fasciatherapie in de praktijk” door.

Ik nam vorig jaar dit initiatief omdat we (fasciatherapie) steeds meer vervreemden van onze basis, de kinesitherapeuten. Mocht je toen aan de gemiddelde kinesitherapeut in Vlaanderen vragen waar ‘Fasciatherapie’ voor staat, zouden weinigen er kunnen op antwoorden. Meer nog, een groot deel van hen zou moeten toegeven er nog nooit van gehoord te hebben. 

Dit jaar heeft heel de bestuursgroep van de Belgische Fasciatherapeuten Methode Danis Bois (BFmdb) zich achter het project gezet, wat resulteerde in een betere organisatie, (veel) meer aanwezigen, betere voordrachten die op mekaar afgestemd waren…

We waren dan ook zeer opgetogen met meer dan 200 deelnemers aan het symposium, allen arts, kinesitherapeut, student in de kinesitherapie of osteopaat. De zaal was eerder krap voor deze grote groep, maar met een beetje aanpassingsvermogen van de aanwezigen, lukte het toch om zowel de voordrachten als de twee workshops in goede banen te leiden.

Een symposium is niet hetzelfde als een wetenschappelijk congres. Het heeft niet als doel wetenschappelijke onderzoeken en resultaten te communiceren, wel therapeuten, vanuit hun ervaring uit de praktijk te laten getuigen.

(Read the article)

Comments(1)

Al even geleden dat ik nog iets gepost heb, excuses. Ik heb de laatste 2 weken amper tijd gehad om te ademen, laat staan om een tekst uit te werken. 

De praktijk is meer dan ooit overboekt ; ik heb deze maand 3 lesopdrachten ; we zijn met een belangrijke reorganisatie bezig (daarover later meer), maar vooral: het symposium “De toepassing van de Fasciatherapie in de praktijk” komt er aan. (De folder vergroot door er op te klikken) (Read the article)

Comments(1)

In de groep van lesgevers/onderzoekers van Danis Bois heeft elkeen zijn specialisme en daaraan gekoppeld onderzoeksdomein. Paul Sercu, hoofddocent van het ECF en al meer dan 25 jaar samenwerkend met Danis, is binnen de methode gekend voor het behandelen van de rug. Hij voert een  doctoraatsonderzoek rond aspecifieke rugklachten, die 90% van al de rugklachten uitmaken.

Eind vorig jaar deelde hij zijn kennis en ervaring met de postgraduate groep. Na de basisopleiding fasciatherapie, die 4 jaren duurt, komen de afgestudeerden terecht in deze postgraduate opleiding om bijgeschoold te blijven. Gezien de methode nog steeds evolueert, is het belangrijk dat de fasciatherapeuten uit het werkveld mee zijn met de laatste ontwikkelingen. Er waren 75 aanwezigen op het geslaagde seminarie.

In de aanloop naar het seminarie heeft Paul de specifieke rugschool MDB uitgeschreven en heeft hij een oefenboekje gemaakt, dat kan meegegeven worden aan de patiënten. In het boekje kan de patiënt de geoefende bewegingen zien aan de hand van foto’s, kan hij nota’s nemen tijdens de sessie en eveneens zijn evolutie bijhouden. Het boekje zit nu in een experimentele fase waarin elke therapeut opmerkingen kan geven om het geheel te perfectioneren. Nadien vertrekt het naar de drukker.

Voor foto’s en meer info over de sensoriële rugschool, druk op lees meer…

(Read the article)

Comments(0)

Enkele weken geleden heb ik in Parijs mijn onderzoeksproject voorgesteld aan een groep cursisten en therapeuten uit de regio. Ik was er om het tweede seminarie fasciatherapie te  assisteren en Christian Courraud wou van de gelegenheid gebruik maken om me te laten spreken. Het was niet enkel de bedoeling om een inhoud over te brengen (kennis over autisme en de begeleiding ervan), maar daarnaast ook om ‘mijn parcours’ te illustreren: aan de methode begonnen als kinesitherapeut met het oog op het leren van nieuwe technieken, vervolgens deze technieken gaan toepassen in een specifiek werkveld (kinderen en nadien nog meer specifiek autistische kinderen) om tenslotte te reflecteren over en onderzoek te doen naar de resultaten van de behandeling.    

Wanneer ik een voordracht over ‘autisme en het lichaam’ geef, begin ik bijna steeds met te vertellen wat me tot dit onderzoek gebracht heeft, wat mijn motivatie was/is. In deze blog zal ik hier verder op ingaan, om in een volgende post meer te schrijven over mijn aanpak bij autistische kinderen.

Lees meer… (Read the article)

Comments(2)

Afgelopen week heb ik het tweede seminarie van de Fasciatherapie-opleiding in Parijs gevolgd. Het seminarie werd geleid door Christian Courraud en Nadine Quéré, 2 pioniers van de methode. Nadine vertelde in de cursus bijvoorbeeld dat ze er vanaf de afsplitsing van de osteopathie reeds bij was. Ik denk dat ze in de eerste opleiding Fasciatherapie moet gezeten hebben, begin van de jaren ’80.

Het is nu het derde jaar op rij dat ik in België de 1^e 2 seminaries van de Fascia-opleiding leid. Ik had nood te kijken hoe Christian Courraud, de verantwoordelijke van de Fasciatherapie-Somatologie school in Frankrijk, het aanpakt om kinesitherapeuten de basisbeginselen van de Fasciatherapie aan te leren. Hoewel ik me regelmatig bijschool door oa aan de Universiteit in Portugal samen te werken met Danis Bois, door seminaries voor de lesgevers  en post-graduate seminaries te volgen,  en ik hierdoor de ontwikkeling van de methode tracht bij te benen, is de vraagstelling, het vertrekpunt, van zo een ‘beginners-seminarie’ verschillend: het gaat niet over een verdere uitdieping van de concepten van de methode of het ‘meten’ van effecten van de Fasciatherapie MDB, wel om kinesitherapeuten te leren werken met die concepten. (Read the article)

Comments(0)

Hoewel heel het concept van de ‘Fasciatherapie MDB’ uitgewerkt is bij de mens, ken ik enkele collega-therapeuten die regelmatig dieren behandelen. Zo heeft mijn collega-lesgeefster Isabel met succes een paard onder handen genomen, waardoor de eigenares van dat paard, verrast door het resultaat van de behandeling, zich prompt voor de opleiding wilde inschrijven. Een gelijkaardig verhaal bracht een studente diergeneeskunde naar onze opleiding (de opleiding is gereserveerd voor medisch en paramedisch geschoolden).

Je kan het zien als een ‘spin-off’ van de methode, net als mijn werk bij autistische kinderen. De methode is niet gegroeid met of ontwikkeld voor deze toepassingen, maar toch kunnen haar instrumenten er zeer efficiënt bij zijn. 

Wil je meer lezen en ‘zien’ over fasciatherapie bij dieren, druk dan op ‘lees meer’. (Read the article)

Comments(0)