Ervaringen van een kinestherapeut

Sinds enkele weken heb ik een jonge vrouw in behandeling met de ‘ziekte van Bechterew’. Gezien ik de tijd die we samen doorbrengen zo efficiënt mogelijk wil doorbrengen (door te behandelen), heb ik onvoldoende tijd genomen om meer achtergrond te geven bij de behandeling. Ik had haar beloofd de achtergrond van de behandeling in grote lijnen op mijn blog te posten. Zodoende is het niet enkel interessant voor haar, maar kan deze tekst eventueel ook dienen voor andere therapeuten (om ideeën op te doen) en hun patiënten.

 Wat deze aandoening in detail inhoudt, vind je op veel andere plaatsen op het internet wel terug. Hier wil ik vooral een andere visie op de pathologie en de concrete ‘fasciatherapeutische’ aanpak in de praktijk beschrijven. Laat het er ons voorlopig bij houden dat de ziekte van Bechterew een reumatische aandoening is, die voornamelijk de gewrichten van de wervelkolom aantast. In bijna alle gevallen zijn er acute ontstekingsfazen, gevolgd door intermittente fazen van rust/herstel. Een ontstekingsfase heeft meestal structurele veranderingen van het gewricht tot gevolg, waardoor de mobiliteit van het gewricht telkens vermindert en de wervelkolom  verstijft.  De patiënt komt dan in een vicieuze cirkel terecht waarbij er door de voortdurend afnemende mobiliteit meer ontstekingen ontstaan, die op hun beurt de mobiliteit weer beperken. (Read the article)

Comments(1)

Fasciatherapie heeft enkele zeer belangrijke troeven om pre- en postoperatief te behandelen.  

Mijn inziens wordt er vanuit het medische corps  te weinig pre- en te laat postoperatieve behandeling voorgeschreven. Postoperatief start de behandeling klassiek pas wanneer de revalidatie aangevat kan worden: wanneer gewrichten opnieuw gemobiliseerd mogen worden, wanneer er spieren moeten versterkt worden of bijvoorbeeld wanneer er gangrevalidatie nodig is. Hier gaat kostbare tijd verloren. Onmiddellijk na de operatie kan de fasciatherapeut al belangrijke handelingen stellen waardoor het genezingsproces na de ingreep versneld wordt en de daarop volgende revalidatie in de meest optimale omstandigheden zou kunnen verlopen. Er dient dus niet gewacht te worden tot het lidmaat uit het gips is, tot er mag bewogen worden of tot de geopereerde zone belast mag worden. 

Preoperatief wordt er nog minder behandeld. En toch kan een gerichte aanpak ook hier belangrijke effecten veroorzaken.  Het is de bedoeling om het lichaam in de best mogelijke condities op de operatietafel te krijgen: het vrijmaken van fascia’s, vrijmaken van de grote bloedcirculatie, werken op microcirculatie bereiden de ‘consistentie’ van het lichaam voor… Daarnaast kan het optimaliseren van het bewegingspatroon, van het bewustzijn van de beweging ook het verdere revalidatieproces voorbereiden en de revalidatieperiode tot een minimum herleiden. 

Laat me dit illustreren aan de hand van een praktisch voorbeeld. Het is gemakkelijk als je thuis je eigen didactisch materiaal hebt rondlopen kruipen. 

In de blog ‘Over het belang van kruipen’ schreef ik dat we hoopten dat Michelle ‘echt’ zou kruipen voor 23 oktober. Die dag werd ze namelijk geopereerd aan haar linkervoetje: moeder natuur heeft haar ‘gezegend’ met 11 teentjes (en middenvoetbeentjes). Omdat haar linkervoet op termijn minstens 5 cm breder zou worden dan de rechter en bijgevolg het dragen van prinsessenschoenen in gedrang zou komen, hebben we beslist om de ‘reservestukken’ chirurgisch te laten verwijderen. (Read the article)

Comments(0)

Vorige week behandelde ik een jonge voetballer met een loge syndroom in beide onderbenen.

Anderhalf jaar geleden kreeg hij voor het eerst problemen met de onderbenen. Uiteindelijk leidden die tot een eerste operatie, waarbij de aponeurosen van het onderbeen geopend werden, opdat de spieren binnen de fascia meer ruimte zouden krijgen.

Na een lange revalidatie bleek hij nog steeds niet in staat om opnieuw te voetballen. Een tweede operatie drong zich op, waarbij ditmaal al de fascia’s van het onderbeen losgemaakt werden, ook de aanhechtingen op het periost van de tibia en de fibula. Opnieuw revalidatie, opnieuw zonder veel succes, want nog steeds kan hij niet voetballen.  Na de eerste 3 opeenvolgende trainingen was de pijn in de onderbenen niet meer te harden en moest hij de inspanning stopzetten. Op dit ogenblik revalideert hij gemiddeld 5 uren per dag bij de sportkinesitherapeut. Via een leerlinge uit de opleiding fasciatherapie kwam hij bij ons in de praktijk terecht.

Voor die gast is dit natuurlijk een ramp. Hij zit op de topsportschool,  speelt bij de beloftenploeg van een eerste klasse voetbalclub (de verkeerde weliswaar ) en zou van voetbal zijn beroep willen maken. Maar zo een blessure brengt natuurlijk veel twijfels met zich mee. Gaat hij ooit nog pijnvrij kunnen sporten? Gaat hij het topniveau nog aankunnen? Zou hij beter verder studeren of toch alles op alles zetten voor het voetbal?

Het logesyndroom is letterlijk een ‘fascia-probleem’: het uit bindweefsel bestaande vlies, de enveloppe, rond de spier (aponeurose) zit te strak waardoor de spier onvoldoende ruimte heeft om uit te zetten bij een inspanning (bijvoorbeeld doordat er meer bloed naar de spier gaat). Per definitie zouden we dus met de fasciatherapie resultaten moeten kunnen halen bij dit probleem. (Read the article)

Comments(2)

In een vorige post berichtte ik jullie reeds over de vorige editie van het symposium over ‘De toepassing van de fasciatherapie in de praktijk’. Doel van het symposium is om therapeuten uit de praktijk hun toepassingsgebied te laten voorstellen.

De ‘editie2009’ gaat door op zaterdag 28 maart, opnieuw in Kortenberg. De officiële affiche en aankondiging volgt nog, maar hierbij krijgen jullie in primeur al het programma.

Programma (Onder voorbehoud van wijziging): (Read the article)