Ervaringen van een kinestherapeut

In een vorige bijdrage heb ik het fenomeen van negatieve controle en antigedrag beschreven.

Een vraag die steeds terugkeert, wanneer we door de bril van een kritische ontwikkelingsbegeleider  - maw van binnenuit - een gedrag naar derden beschrijven, is :  ”Wat kan ik (als ouder/als leerkracht) hier aan doen?” of “Hoe moet ik er mee omgaan?”  (zie vraag leerkracht of mama Constance).

Voor dergelijke vragen is het niet mogelijk om pasklare antwoorden te formuleren. De problematiek is te complex om er kant-en-klare recepten op toe te passen. Mocht het maar zo eenvoudig zijn, genre ‘als je dit zo doet, krijg je zowiezo altijd dat resultaat’… Menselijk gedrag is nu éénmaal geen exacte wetenschap.

En toch proberen we, als kritisch ontwikkelingsbegeleider, deze vraag steeds zo goed mogelijk te beantwoorden. Een poging volgt na de ‘lees meer…’ (Read the article)

Comments(2)

Ik verwijs bijna dagelijks patiënten door naar collega’s ontwikkelingsbegeleiders. Niet enkel omdat al de agenda’s in onze groepspraktijk uit hun voegen barsten, vaak ook omdat er bij die mensen met een hulpvraag een goede begeleider in de buurt woont en er, gezien de meeste kinderen minstens 2 maal per week een half uur komen oefenen en dit gemiddeld 1 jaar lang, ook rekening dient gehouden te worden met praktische omstandigheden. 

Soms krijg ik nadien feedback van de ouders over het verloop van de begeleiding. Ik ben, in die enkele gevallen, steeds ontgoocheld indien er geen aansluiting gevonden werd bij een kind en ik te horen krijg dat het kind niet graag naar de begeleiding ging. 

Om te weten te komen waarom een kind per definitie graag naar de begeleiding zou moeten gaan en wat het betekent indien dit niet het geval is, kan je hieronder verder lezen….  (Read the article)

Comments(1)

Sinds enkele weken heb ik een jonge vrouw in behandeling met de ‘ziekte van Bechterew’. Gezien ik de tijd die we samen doorbrengen zo efficiënt mogelijk wil doorbrengen (door te behandelen), heb ik onvoldoende tijd genomen om meer achtergrond te geven bij de behandeling. Ik had haar beloofd de achtergrond van de behandeling in grote lijnen op mijn blog te posten. Zodoende is het niet enkel interessant voor haar, maar kan deze tekst eventueel ook dienen voor andere therapeuten (om ideeën op te doen) en hun patiënten.

 Wat deze aandoening in detail inhoudt, vind je op veel andere plaatsen op het internet wel terug. Hier wil ik vooral een andere visie op de pathologie en de concrete ‘fasciatherapeutische’ aanpak in de praktijk beschrijven. Laat het er ons voorlopig bij houden dat de ziekte van Bechterew een reumatische aandoening is, die voornamelijk de gewrichten van de wervelkolom aantast. In bijna alle gevallen zijn er acute ontstekingsfazen, gevolgd door intermittente fazen van rust/herstel. Een ontstekingsfase heeft meestal structurele veranderingen van het gewricht tot gevolg, waardoor de mobiliteit van het gewricht telkens vermindert en de wervelkolom  verstijft.  De patiënt komt dan in een vicieuze cirkel terecht waarbij er door de voortdurend afnemende mobiliteit meer ontstekingen ontstaan, die op hun beurt de mobiliteit weer beperken. (Read the article)

Comments(1)

Fasciatherapie heeft enkele zeer belangrijke troeven om pre- en postoperatief te behandelen.  

Mijn inziens wordt er vanuit het medische corps  te weinig pre- en te laat postoperatieve behandeling voorgeschreven. Postoperatief start de behandeling klassiek pas wanneer de revalidatie aangevat kan worden: wanneer gewrichten opnieuw gemobiliseerd mogen worden, wanneer er spieren moeten versterkt worden of bijvoorbeeld wanneer er gangrevalidatie nodig is. Hier gaat kostbare tijd verloren. Onmiddellijk na de operatie kan de fasciatherapeut al belangrijke handelingen stellen waardoor het genezingsproces na de ingreep versneld wordt en de daarop volgende revalidatie in de meest optimale omstandigheden zou kunnen verlopen. Er dient dus niet gewacht te worden tot het lidmaat uit het gips is, tot er mag bewogen worden of tot de geopereerde zone belast mag worden. 

Preoperatief wordt er nog minder behandeld. En toch kan een gerichte aanpak ook hier belangrijke effecten veroorzaken.  Het is de bedoeling om het lichaam in de best mogelijke condities op de operatietafel te krijgen: het vrijmaken van fascia’s, vrijmaken van de grote bloedcirculatie, werken op microcirculatie bereiden de ‘consistentie’ van het lichaam voor… Daarnaast kan het optimaliseren van het bewegingspatroon, van het bewustzijn van de beweging ook het verdere revalidatieproces voorbereiden en de revalidatieperiode tot een minimum herleiden. 

Laat me dit illustreren aan de hand van een praktisch voorbeeld. Het is gemakkelijk als je thuis je eigen didactisch materiaal hebt rondlopen kruipen. 

In de blog ‘Over het belang van kruipen’ schreef ik dat we hoopten dat Michelle ‘echt’ zou kruipen voor 23 oktober. Die dag werd ze namelijk geopereerd aan haar linkervoetje: moeder natuur heeft haar ‘gezegend’ met 11 teentjes (en middenvoetbeentjes). Omdat haar linkervoet op termijn minstens 5 cm breder zou worden dan de rechter en bijgevolg het dragen van prinsessenschoenen in gedrang zou komen, hebben we beslist om de ‘reservestukken’ chirurgisch te laten verwijderen. (Read the article)

Comments(0)

Vorige week behandelde ik een jonge voetballer met een loge syndroom in beide onderbenen.

Anderhalf jaar geleden kreeg hij voor het eerst problemen met de onderbenen. Uiteindelijk leidden die tot een eerste operatie, waarbij de aponeurosen van het onderbeen geopend werden, opdat de spieren binnen de fascia meer ruimte zouden krijgen.

Na een lange revalidatie bleek hij nog steeds niet in staat om opnieuw te voetballen. Een tweede operatie drong zich op, waarbij ditmaal al de fascia’s van het onderbeen losgemaakt werden, ook de aanhechtingen op het periost van de tibia en de fibula. Opnieuw revalidatie, opnieuw zonder veel succes, want nog steeds kan hij niet voetballen.  Na de eerste 3 opeenvolgende trainingen was de pijn in de onderbenen niet meer te harden en moest hij de inspanning stopzetten. Op dit ogenblik revalideert hij gemiddeld 5 uren per dag bij de sportkinesitherapeut. Via een leerlinge uit de opleiding fasciatherapie kwam hij bij ons in de praktijk terecht.

Voor die gast is dit natuurlijk een ramp. Hij zit op de topsportschool,  speelt bij de beloftenploeg van een eerste klasse voetbalclub (de verkeerde weliswaar ) en zou van voetbal zijn beroep willen maken. Maar zo een blessure brengt natuurlijk veel twijfels met zich mee. Gaat hij ooit nog pijnvrij kunnen sporten? Gaat hij het topniveau nog aankunnen? Zou hij beter verder studeren of toch alles op alles zetten voor het voetbal?

Het logesyndroom is letterlijk een ‘fascia-probleem’: het uit bindweefsel bestaande vlies, de enveloppe, rond de spier (aponeurose) zit te strak waardoor de spier onvoldoende ruimte heeft om uit te zetten bij een inspanning (bijvoorbeeld doordat er meer bloed naar de spier gaat). Per definitie zouden we dus met de fasciatherapie resultaten moeten kunnen halen bij dit probleem. (Read the article)

Comments(2)

Het academiejaar is weer begonnen. Na een deugddoende vakantie heb ik vorige week mijn eerste seminarie fasciatherapie van het nieuwe jaar geleid. Het was het 11de seminarie voor de opleidingsgroep die in 2006 startte. 

In de eerste 10 seminaries hebben we de behandeling van het locomotorische systeem (ledematen en wervelkolom), het craniale systeem en het viscerale systeem bestudeerd. Na een evaluatieseminarie vatten we nu een nieuwe tak binnen de Fasciatherapie aan: de pulsologie. De studie en het behandelen van het neurovasculaire systeem is een belangrijk aspect van de Fasciatherapie. 1 van de “Sage sayings” van Dr. Still, de grondlegger van de osteopathie, die Danis Bois het meest heeft beïnvloed is: ” Zeg mij waar de boeldvoorziening verstoord is en ik zeg U waar de ziekte (pathologie) begint…” (vrij vertaald). (Read the article)

Comments(2)

In de vorige 2 berichten, toonde ik aan de hand van filmpjes een mogelijke sensoriële revalidatie bij een sporter. De basisbeweging speelde hierbij een belangrijke rol.

Een basisbeweging is, zoals de naam het aangeeft, een onderdeel, één van de bouwstenen, van elke functionele beweging. Concreet maakt een tennisser in elke ’slag’ gebruik van de intentionele beweging naar voren bij het naar de bal toe bewegen en het verplaatsen van het gewicht ‘tegen’ de bal tijdens de slag. Het is dus belangrijk om deze basisbeweging in te bedden in de sportspecifieke beweging.

Om de link te leggen naar de sportspecifieke beweging is samenwerking met de trainer noodzakelijk. Hij kent als geen ander het bewegingspatroon waar naartoe moet gewerkt worden. De fasciatherapeut van zijn kant, kent als geen ander de fysiologie van de beweging en het lichaam van de sporter die hij begeleidt. Hij zorgt er voor dat de beweging zo economisch, fysiologisch mogelijk wordt uitgevoerd, met de juiste coördinatie tussen al de segmenten van het lichaam, met de juiste tonus, ontspanning, vloeiendheid… Zo wordt de belasting verdeeld over een maximaal aantal segmenten en worden overbelasting en kwetsuren op termijn voorkomen.

In het geval van Joseph (tennis) kende ik nog voldoende techniek van het benenspel om hem te begeleiden (hoewel, bedankt voor de tips, Joseph!).  

(Read the article)

Comments(0)

Twee weekjes rust… Tijdens de vakantie probeer ik me toch af en toe nuttig bezig te houden. De harde schijven van mijn computers puilen uit en hebben dringend een grote schoonmaak nodig.

Het hele jaar door stapel ik de informatie op in mijn computer. Bij elke nieuwe probleemanalyse in het kabinet, neem ik een reeks foto’s van de toewending van het kind. Daarnaast onderzoek ik in het revalidatiecentrum in principe elke week een kind. Om sneller en meer accuraat een verslag te kunnen schrijven voor de teamvergadering, film ik die probleemanalyses. Tenslotte film ik nog al de lessen die Prof. Hendrickx zelf geeft. Na enkele jaren beeldmateriaal verzamelen, bevat mijn ‘archief’ een schat aan informatie. Het is uit dit archief dat ik veel zal putten voor deze blog.

Vandaag botste ik bij het overlopen van oude beelden op deze foto’s. Ik herinner me dat deze beelden de aanzet geweest zijn om systematisch foto’s te nemen bij een probleemanalyse. Voor mij zijn die beelden heel belangrijk geworden voor het objectiveren van de resultaten van ons werk. 

De eerste beelden zijn gemaakt in juli 2005. De mama van deze jongen werd naar ons doorgestuurd door de school, omdat haar zoon schrijfmotorische problemen had.

   (Read the article)

Comments(0)

In een vorig bericht stelde ik jullie Joseph en zijn enkelletsel voor en toonde ik jullie beelden van de eerste sessie in stand, waarin we voornamelijk met de basisbeweging voor/achter werkten. De beelden van deze blog maakte ik tijdens de volgende sessie, een kleine week later.

Ik had Joseph gevraagd om tussendoor thuis te oefenen. We hebben die oefeningen als opwarming, voordat we nieuwe aanvatten, samen nog eens doorlopen.  

Als je ziet binnen welke korte termijn (2 minuten) en in welke mate de stabiliteit vergroot bij het uitvoeren van deze oefeningen, pleit ik er voor om dit type van oefeningen op te nemen in de opwarming van de atleet. Niet enkel de spieren en de hartslagfrequentie dienen mijns inziens opgewarmd worden, ook het opwarmen van het bewegingsgevoel zou een substantieel deel moeten worden van de opwarming. (Read the article)

Comments(0)

Ik werk graag met sporters in het algemeen, met tennissers in het bijzonder. Ik heb in het stenen tijdperk zelf nog veel tennis gespeeld en heb veel van de rug-, schouder-, elleboog-, pols-, bekken-, knie- en enkelletsels zelf aan den lijve ondervonden. Ik weet ook hoe en waar heel het lichaam pijn doet na een zware wedstrijd.

Ik ben dan ook altijd blij als er een tennisser in de praktijk komt. In een niet zo ver verleden was ik als kinesitherapeut verbonden aan het Belgische Fedcup-team. Een periode waar ik met veel plezier op terugkijk…

Joseph is een tennis-topper in wording. Net voor zijn blessure speelde hij in de top 25 van Europa (in zijn leeftijdscategorie). In de laatste voetbalwedstrijd van het seizoen werd hij in de voorlaatste minuut getackeld langs achteren, met een fractuur van het onderbeen (tibia) als gevolg. Gezien de groeischijf geraakt was, moest hij geopereerd worden. Nadien volgden 5 weken gips en krukken…

(Read the article)

Comments(1)