Ervaringen van een kinestherapeut

Gisteren kwam mijn aanstaande schoonzoon Julien voor een laatste maal ‘oefenen’.

Julien en Michelle zijn dikke vriendjes in de kribbe. Ze hebben echt mekaars ritme overgenomen: als de ene weent, begint de andere ook te wenen; als de ene gaat slapen, wil de andere ook zo snel mogelijk zijn bed in; de ene honger, de andere honger enz… Een echt koppeltje.

Toen we Michelle in de kribbe aanmeldden en de verantwoordelijke van de kribbe hoorde dat ik veel met baby’s werk, was ze zeer geïnteresseerd. Ik temperde haar enthousiasme onmiddellijk door te zeggen dat het zeker niet de bedoeling is dat ze kindjes zou doorverwijzen, gezien de praktijk uit haar voegen barst. (Read the article)

Comments(2)

Regelmatig komt er één van de cursisten die de opleiding fasciatherapie volgen, enkele patiënten mee behandelen in de praktijk. Hoewel dat voor ons een belasting is, moedigen we dit vanuit het docententeam aan. Het samen kunnen toepassen van de technieken op een patiënt, helpt de studenten vooruit: ze krijgen een beter inzicht over hoe de methode concreet toegepast wordt in de praktijk (dit is eigenlijk ook het doel van deze blog) en je kan de studenten goed individueel bijsturen. Je zou kunnen stellen dat het een privéles is.
Gisteren kreeg ik het bezoek van Marijke, een gemotiveerde therapeute die net het eerste jaar van de opleiding achter de rug heeft. Door professionele omstandigheden kon ze tijdens het vorige seminarie (cervicale wervelkolom en inleiding op de craniale fasciatherapie) de eerste twee dagen niet aanwezig zijn. Die eerste twee dagen zijn cruciaal in de opbouw van een seminarie: er wordt een specifieke perceptie ontwikkeld, nodig voor het echte therapeutische werk van de derde en de vierde dag. Om haar te helpen gezien de leerstof toch beter te integreren, stelde ik haar voor een patiënt met schouder-nek-thoraxpijn samen te behandelen. (Read the article)

Comments(1)