Ervaringen van een kinestherapeut

Maandag 21 september organiseer ik een voordracht van Prof. Hendrickx met thema: “Leerproblemen beter begrijpen, de rol van het lichaam in de ontwikkeling van het denken en leren van het schoolgaande kind”. De voordracht gaat door in het CC De Zandloper te Wemmel en vangt aan om 19u55 (ontvangst vanaf 19u30). De inkom bedraagt 8 euro.

Na 1999 en 2003 is het de derde maal dat ik Prof. Hendrickx uitnodig in Wemmel. De vorige voordrachten waren telkens een groot succes. Ik hoop ook ditmaal op een volle zaal.

Ik hecht veel belang aan deze organisatie. Gezien Prof. Hendrickx nog maar weinig voordrachten geeft (vorig jaar maar 1), heeft ‘het grote publiek’ weinig mogelijkheden om hem te horen. Dit is dus een uitgelezen kans om de grondlegger van de methode te ontmoeten en hem zijn belangrijkste inzichten in een begrijpelijke taal te horen uitleggen.

Zijn artikels zijn niet altijd begrijpbaar voor een groot publiek, maar in zo een voordracht slaagt hij er telkens wonderwel in om met veel bezieling de essenties van zijn ontdekkingen toch op een eenvoudige en duidelijke manier over te brengen.

Het wordt dus een avond voor ouders, grootouders, leerkrachten, CLB-medewerkers, psychologen, pedagogen, collega’s kinesitherapeuten, logopedisten, kortom voor al de geïnteresseerden die een beter inzicht nastreven in de natuurlijke ontwikkeling van het denk- en leervermogen van de kleuter en het schoolkind.

De folder en de affiche kan je downloaden door op de link te duwen, vergroten door op de foto zelf te duwen. Ik hoop jullie te ontmoeten op 21 september.

Comments(0)

In een vorige bijdrage heb ik het fenomeen van negatieve controle en antigedrag beschreven.

Een vraag die steeds terugkeert, wanneer we door de bril van een kritische ontwikkelingsbegeleider  - maw van binnenuit - een gedrag naar derden beschrijven, is :  ”Wat kan ik (als ouder/als leerkracht) hier aan doen?” of “Hoe moet ik er mee omgaan?”  (zie vraag leerkracht of mama Constance).

Voor dergelijke vragen is het niet mogelijk om pasklare antwoorden te formuleren. De problematiek is te complex om er kant-en-klare recepten op toe te passen. Mocht het maar zo eenvoudig zijn, genre ‘als je dit zo doet, krijg je zowiezo altijd dat resultaat’… Menselijk gedrag is nu éénmaal geen exacte wetenschap.

En toch proberen we, als kritisch ontwikkelingsbegeleider, deze vraag steeds zo goed mogelijk te beantwoorden. Een poging volgt na de ‘lees meer…’ (Read the article)

Comments(2)

Over negatieve controle en antigedrag…

Deze blog is op verzoek geschreven. C., een meisje dat ik gedurende meer dan een jaar begeleidde in de praktijk, is deze zomer verhuisd naar Zwitserland. Daar waar het in België elk jaar zeer moeilijk was om een geschikte, aangepaste school te vinden voor haar, is ze in Zwitserland terecht gekomen in een school waar ze per 2 leerlingen een begeleider hebben, ideaal om haar mogelijkheden verder te ontwikkelen! Volgens haar begeleiders  van de nieuwe school heeft C. zich goed aangepast aan haar nieuwe omgeving. Ze leert bij, alleen vindt de juf haar soms ‘koppig’: “Ze heeft mogelijkheden, alleen is het echt spijtig dat haar ontwikkeling geremd wordt door haar gebrek aan medewerking.”

C.’s mama vroeg me een blog te schrijven om uit te leggen dat er meer aan de hand is dan ‘koppig zijn’ of ‘niet willen meewerken’, dat het geen kwestie van ‘niet willen’, maar van ‘niet kunnen’ is. Het liefst zou ik, minstens een dag, opleiding geven over dit thema in C.’s nieuwe centrum, om haar leerkracht te helpen haar beter te begrijpen, om te tonen hoe je de fuik van negatieve controle kan ontwijken. Laat deze blog misschien een eerste stap zijn…

Om ‘koppige, eigenzinnige ’kinderen optimaal te kunnen begeleiden is het volgens mij zeer belangrijk om het fenomeen van ‘negatieve controle en antigedrag’ te kennen. Pas dan kan het gedrag van het kind van binnenuit begrepen worden  en kan het kind ‘zijn gelijk krijgen’.

Om meer te weten te komen over negatieve controle en antigedrag, druk op lees meer…

(Read the article)

Comments(2)

Aan het begin van het schooljaar wordt er in de pers elk jaar opnieuw aandacht besteed aan school-gerelateerde onderwerpen.  Vaak vliegen de grote koppen ons rond de oren.  Zo blokletterden alle grote kranten  op 5 september nog dat 1 kind op 3 leermoeilijkheden zou hebben. Gisteren was er dan in het VRT-journaal van 19 uur een reportage te zien over meer/hoogbegaafde kinderen. De reportage leerde de kijker dat deze groep van kinderen onvoldoende uitdaging vindt in het gewone klasgebeuren en ze toonde een voorbeeld van een ‘Kangoeroe-klas’, waar wekelijks enkele meer/hoogbegaafde kinderen samengebracht worden om ‘op niveau’ te kunnen werken.

Ik hou mijn hart vast telkens er op de televisie over meer/hoogbegaafdheid bericht wordt. Het thema wordt bijna steeds te éénzijdig belicht. Ook gisteren werd er weer een romantisch beeld opgehangen van het meer/hoogbegaafde kind : enkel het succesvolle meer/hoogbegafde kind komt in beeld, het kind dat (uitzonderlijk) goed functionneert, dat sterk in het leven staat, dat greep heeft op de uitdagingen die het leven hem/haar biedt. (Read the article)

Comments(0)