Ervaringen van een kinestherapeut

In een vorige bijdrage heb ik het fenomeen van negatieve controle en antigedrag beschreven.

Een vraag die steeds terugkeert, wanneer we door de bril van een kritische ontwikkelingsbegeleider  - maw van binnenuit - een gedrag naar derden beschrijven, is :  ”Wat kan ik (als ouder/als leerkracht) hier aan doen?” of “Hoe moet ik er mee omgaan?”  (zie vraag leerkracht of mama Constance).

Voor dergelijke vragen is het niet mogelijk om pasklare antwoorden te formuleren. De problematiek is te complex om er kant-en-klare recepten op toe te passen. Mocht het maar zo eenvoudig zijn, genre ‘als je dit zo doet, krijg je zowiezo altijd dat resultaat’… Menselijk gedrag is nu éénmaal geen exacte wetenschap.

En toch proberen we, als kritisch ontwikkelingsbegeleider, deze vraag steeds zo goed mogelijk te beantwoorden. Een poging volgt na de ‘lees meer…’ (Read the article)

Comments(2)

Over negatieve controle en antigedrag…

Deze blog is op verzoek geschreven. C., een meisje dat ik gedurende meer dan een jaar begeleidde in de praktijk, is deze zomer verhuisd naar Zwitserland. Daar waar het in België elk jaar zeer moeilijk was om een geschikte, aangepaste school te vinden voor haar, is ze in Zwitserland terecht gekomen in een school waar ze per 2 leerlingen een begeleider hebben, ideaal om haar mogelijkheden verder te ontwikkelen! Volgens haar begeleiders  van de nieuwe school heeft C. zich goed aangepast aan haar nieuwe omgeving. Ze leert bij, alleen vindt de juf haar soms ‘koppig’: “Ze heeft mogelijkheden, alleen is het echt spijtig dat haar ontwikkeling geremd wordt door haar gebrek aan medewerking.”

C.’s mama vroeg me een blog te schrijven om uit te leggen dat er meer aan de hand is dan ‘koppig zijn’ of ‘niet willen meewerken’, dat het geen kwestie van ‘niet willen’, maar van ‘niet kunnen’ is. Het liefst zou ik, minstens een dag, opleiding geven over dit thema in C.’s nieuwe centrum, om haar leerkracht te helpen haar beter te begrijpen, om te tonen hoe je de fuik van negatieve controle kan ontwijken. Laat deze blog misschien een eerste stap zijn…

Om ‘koppige, eigenzinnige ’kinderen optimaal te kunnen begeleiden is het volgens mij zeer belangrijk om het fenomeen van ‘negatieve controle en antigedrag’ te kennen. Pas dan kan het gedrag van het kind van binnenuit begrepen worden  en kan het kind ‘zijn gelijk krijgen’.

Om meer te weten te komen over negatieve controle en antigedrag, druk op lees meer…

(Read the article)

Comments(2)

Toen we enkele maanden geleden met Michelle op bezoek gingen bij Prof. Hendrickx, legde hij in zijn probleemanalyse al nadruk op het belang van het pre-operatief  oefenen met haar voetje. Deze beelden werden ongeveer 6 maanden voor de operatie gemaakt. 

Ik gebruikte reeds eerder stukken van dit onderzoek in deze post. In het filmpje lokt Prof. Hendrickx het grijpreflex van de voet uit. Zoals eerder beschreven is het belangrijk dat in aanleg aanwezige reflexen (neuromotoriek), op de meest optimale manier in gebruik genomen worden, eigen gemaakt worden (sensomotoriek). Dit ‘sensomotoriseren’ gebeurt door het reflex regelmatig en zuiver uit te lokken, waardoor de toegang ertoe gemakkelijk gevonden wordt. Nadien kan het uitgelokte bewegingspatroon ook in een doelgerichte handeling (psychomotoriek) ingeschreven worden. (Read the article)

Comments(0)

In vorige berichten schreef ik al over ‘Het kind heeft altijd gelijk’ (oa. hier en hier).

Sinds een tweetal jaren is Prof. Hendrickx deze ’slogan’ meer en meer gaan gebruiken. Zo is het 1 van de 3 slagzinnen op de folder van de VKOH. Wanneer ik dit echter in een gesprek met ouders of leerkrachten aanhaal, krijg ik vaak gefronste wenkbrauwen als reactie. Om deze uitspraak echt te begrijpen, moeten we verder kijken dan de eerste, meest voor de hand liggende, mogelijke betekenis. We bedoelen met ‘Het kind heeft altijd gelijk’ niet dat je als ouder je kind steeds gelijk moet geven in een discussie of zo… Het betekent evenmin dat we het kind altijd zijn zin geven of zouden moeten geven. (Dit zou leiden tot zeer verwende kinderen.) 

Deze uitspraak raakt de essentie van de Kritische Ontwikkelingsbegeleiding. Een beetje duiding is dus op haar plaats. (Read the article)

Comments(0)

Afgelopen zaterdag ben ik de les van Prof. Hendrickx in Leuven gaan bijwonen. Het thema was “Probleemanalyse: het kind heeft altijd gelijk”.

Oorspronkelijk was ik niet aangeduid als ‘assistent’ voor deze les, doch wilde ik ze absoluut bijwonen omdat het een zeer belangrijke, zelfs cruciale, les is voor wie de methode goed wil leren toepassen. (Over het belang van de probleemanalyse schreef ik reeds in dit bericht) Daarnaast is het ook een ‘nieuw’ lesthema: het was de eerste maal dat de probleemanalyse als apart onderwerp op het lesagenda stond. Hoewel ik Prof. Hendrickx in het verleden al verschillende malen over dit thema heb horen spreken en hoewel ik al (heel) veel probleemanalyses in de Wilg heb bijgewoond, was ik toch benieuwd naar nieuwe inzichten om een beter begrip van de materie te krijgen. Daarnaast wou ik eveneens leren van de manier waarop Prof. Hendrickx het aanpakt om de complexe materie over te brengen naar de cursisten. (Read the article)

Comments(0)

In de opleiding ‘Kritische Ontwikkelingsbegeleiding, methode Hendrickx’ kreeg ik de praktijkles van de ‘projectieruimte’ toegewezen. Ik denk dat Prof. Hendrickx mij niet toevallig dit thema gegeven heeft, het zit me als gegoten. Het is een oefengebied dat ik veel toepas in de praktijk en waar ik, vertrekkend van een systematiek, mijn creativiteit kan op botvieren. Met een beetje kennis van die systematiek (de procedures zou je kunnen zeggen) kan je zo veel meer in je begeleiding leggen. Dit inzicht is 1 van de belangrijkste principes die ik wil doorgeven.

Drie jaren geleden gaf Prof. Hendrickx nog zo goed als alle practica zelf. Sindsdien hebben we met de groep een systeem van duolessen uitgewerkt, waarbij ‘de assistent’ de les geeft  en Prof. Hendrickx daar waar nodig tussenkomt om bij te sturen, om dingen te benadrukken of te herformuleren. Nadien staan we er dan alleen voor. Binnenkort mag ik dit lesthema bij de nieuwe lichting ‘Kritische Ontwikkelingsbegeleiders’ opnieuw naar voor brengen. (Read the article)

Comments(0)

Twee weekjes rust… Tijdens de vakantie probeer ik me toch af en toe nuttig bezig te houden. De harde schijven van mijn computers puilen uit en hebben dringend een grote schoonmaak nodig.

Het hele jaar door stapel ik de informatie op in mijn computer. Bij elke nieuwe probleemanalyse in het kabinet, neem ik een reeks foto’s van de toewending van het kind. Daarnaast onderzoek ik in het revalidatiecentrum in principe elke week een kind. Om sneller en meer accuraat een verslag te kunnen schrijven voor de teamvergadering, film ik die probleemanalyses. Tenslotte film ik nog al de lessen die Prof. Hendrickx zelf geeft. Na enkele jaren beeldmateriaal verzamelen, bevat mijn ‘archief’ een schat aan informatie. Het is uit dit archief dat ik veel zal putten voor deze blog.

Vandaag botste ik bij het overlopen van oude beelden op deze foto’s. Ik herinner me dat deze beelden de aanzet geweest zijn om systematisch foto’s te nemen bij een probleemanalyse. Voor mij zijn die beelden heel belangrijk geworden voor het objectiveren van de resultaten van ons werk. 

De eerste beelden zijn gemaakt in juli 2005. De mama van deze jongen werd naar ons doorgestuurd door de school, omdat haar zoon schrijfmotorische problemen had.

   (Read the article)

Comments(0)

Vanochtend zijn we (Ruben, Caroline en ik) met patiënten op probleemanalyse geweest bij Prof. Hendrickx in ‘De Wilg’ te Hasselt.

Ik kan niet genoeg nadruk leggen op het belang van een goede probleemanalyse en probleemsynthese voor de hele begeleiding van een kind : het zou het vertrekpunt moeten zijn van elke interventie. Een goede probleemanalyse kijkt binnen in het ‘systeem’ van de persoon, in de grondpatronen van de manier van zijn. Ze vertrekt altijd in eerste instantie van wat de persoon kan, van wat de sterke punten, de bekwaamheden zijn. Daarnaast kijkt ze eveneens naar waar, hoe en waarom het systeem vastloopt, naar de zwakke punten, naar de compensaties die het systeem inbouwt om toch maar wat er van het systeem verlangd wordt, gedaan te krijgen.

De probleemanalyse stelt ons in staat alles wat het kind doet, echt te begrijpen en om voorspellingen te doen over wat het kind al dan niet zal kunnen doen (als ik dit vraag, zal je in hoge mate van waarschijnlijkheid dat kunnen vaststellen). Het spreekt vanzelf dat de probleemanalyse en –synthese steeds geactualiseerd moet worden in functie van de actuele ‘status’ van het systeem.

(Read the article)

Comments(0)

Na enkele blogs op een rij over de Fasciatherapie, werd het tijd om iets te schrijven over de “Kritische Ontwikkelingsbegeleiding volgens Hendrickx”.

In deze eerste blog had ik veel kunnen schrijven over Prof. Hendrickx zelf, over de methode Hendrickx, over de structuur van de opleiding, maar ik verkies het woord aan Prof. Hendrickx zelf te laten. Zo kunnen jullie kennis maken met wat een belangrijk personage zal worden van deze blog. Ik beschouw Prof. Hendrickx, net als Prof. Dr. Bois, als mijn ‘geestelijk vader’. Beiden hebben ze me op professioneel (en deels op menselijk vlak) gevormd tot wie ik nu ben, tot wat ik nu weet, wat ik nu kan.

In verdere posts zal ik wel ingaan op theoretische en praktische aspecten van de methode, alsook specifiek op het behandelen van baby’tjes.

De opnames zijn gemaakt tijdens de probleemanalyse van mijn dochtertje Michelle. Ze was toen net 4 maanden oud. Ann en ik hechtten veel belang aan dit onderzoek. Niet dat er een probleem was/is met Michelle, maar bij het begeleiden van baby’s streven we naar ‘optimale ontwikkeling’. Zelfs al is er geen (zichtbaar) probleem met de baby, is het toch belangrijk om na te gaan in welke mate het lichaam van de baby al (axiaal) gestructureerd is en hoe (en in welke mate) het zijn lichaam in gebruik genomen heeft.

(Read the article)

Comments(1)