Ervaringen van een kinestherapeut

Vorige week behandelde ik een jonge voetballer met een loge syndroom in beide onderbenen.

Anderhalf jaar geleden kreeg hij voor het eerst problemen met de onderbenen. Uiteindelijk leidden die tot een eerste operatie, waarbij de aponeurosen van het onderbeen geopend werden, opdat de spieren binnen de fascia meer ruimte zouden krijgen.

Na een lange revalidatie bleek hij nog steeds niet in staat om opnieuw te voetballen. Een tweede operatie drong zich op, waarbij ditmaal al de fascia’s van het onderbeen losgemaakt werden, ook de aanhechtingen op het periost van de tibia en de fibula. Opnieuw revalidatie, opnieuw zonder veel succes, want nog steeds kan hij niet voetballen.  Na de eerste 3 opeenvolgende trainingen was de pijn in de onderbenen niet meer te harden en moest hij de inspanning stopzetten. Op dit ogenblik revalideert hij gemiddeld 5 uren per dag bij de sportkinesitherapeut. Via een leerlinge uit de opleiding fasciatherapie kwam hij bij ons in de praktijk terecht.

Voor die gast is dit natuurlijk een ramp. Hij zit op de topsportschool,  speelt bij de beloftenploeg van een eerste klasse voetbalclub (de verkeerde weliswaar ) en zou van voetbal zijn beroep willen maken. Maar zo een blessure brengt natuurlijk veel twijfels met zich mee. Gaat hij ooit nog pijnvrij kunnen sporten? Gaat hij het topniveau nog aankunnen? Zou hij beter verder studeren of toch alles op alles zetten voor het voetbal?

Het logesyndroom is letterlijk een ‘fascia-probleem’: het uit bindweefsel bestaande vlies, de enveloppe, rond de spier (aponeurose) zit te strak waardoor de spier onvoldoende ruimte heeft om uit te zetten bij een inspanning (bijvoorbeeld doordat er meer bloed naar de spier gaat). Per definitie zouden we dus met de fasciatherapie resultaten moeten kunnen halen bij dit probleem. (Read the article)

Comments(2)

Bij het starten van deze blog had ik mezelf voorgenomen om bijna uitsluitend “professionele” berichten te posten ; niet te veel mijn eigen mening uitdrukken, niet te veel reageren op de actualiteit, niet verwijzen naar andere sites die op hun beurt verwijzen naar andere sites, die dan ook weer … ; gewoon inhoudelijk sterke artikels maken…

Vandaag ga ik er een uitzondering op maken. Ik kreeg dit filmpje onlangs doorgestuurd via een vriend. Omdat het me erg heeft geraakt, heb ik, na rijp beraad, beslist het toch te delen via deze blog.

Het verhaal van Team Hoyt heeft raakpunten met mijn leefwereld en heeft me daardoor, abtsractie makend van de “Hollywood-vormgeving” aangegrepen. (Read the article)

Comments(1)

In de vorige 2 berichten, toonde ik aan de hand van filmpjes een mogelijke sensoriële revalidatie bij een sporter. De basisbeweging speelde hierbij een belangrijke rol.

Een basisbeweging is, zoals de naam het aangeeft, een onderdeel, één van de bouwstenen, van elke functionele beweging. Concreet maakt een tennisser in elke ’slag’ gebruik van de intentionele beweging naar voren bij het naar de bal toe bewegen en het verplaatsen van het gewicht ‘tegen’ de bal tijdens de slag. Het is dus belangrijk om deze basisbeweging in te bedden in de sportspecifieke beweging.

Om de link te leggen naar de sportspecifieke beweging is samenwerking met de trainer noodzakelijk. Hij kent als geen ander het bewegingspatroon waar naartoe moet gewerkt worden. De fasciatherapeut van zijn kant, kent als geen ander de fysiologie van de beweging en het lichaam van de sporter die hij begeleidt. Hij zorgt er voor dat de beweging zo economisch, fysiologisch mogelijk wordt uitgevoerd, met de juiste coördinatie tussen al de segmenten van het lichaam, met de juiste tonus, ontspanning, vloeiendheid… Zo wordt de belasting verdeeld over een maximaal aantal segmenten en worden overbelasting en kwetsuren op termijn voorkomen.

In het geval van Joseph (tennis) kende ik nog voldoende techniek van het benenspel om hem te begeleiden (hoewel, bedankt voor de tips, Joseph!).  

(Read the article)

Comments(0)

In een vorig bericht stelde ik jullie Joseph en zijn enkelletsel voor en toonde ik jullie beelden van de eerste sessie in stand, waarin we voornamelijk met de basisbeweging voor/achter werkten. De beelden van deze blog maakte ik tijdens de volgende sessie, een kleine week later.

Ik had Joseph gevraagd om tussendoor thuis te oefenen. We hebben die oefeningen als opwarming, voordat we nieuwe aanvatten, samen nog eens doorlopen.  

Als je ziet binnen welke korte termijn (2 minuten) en in welke mate de stabiliteit vergroot bij het uitvoeren van deze oefeningen, pleit ik er voor om dit type van oefeningen op te nemen in de opwarming van de atleet. Niet enkel de spieren en de hartslagfrequentie dienen mijns inziens opgewarmd worden, ook het opwarmen van het bewegingsgevoel zou een substantieel deel moeten worden van de opwarming. (Read the article)

Comments(0)

Ik werk graag met sporters in het algemeen, met tennissers in het bijzonder. Ik heb in het stenen tijdperk zelf nog veel tennis gespeeld en heb veel van de rug-, schouder-, elleboog-, pols-, bekken-, knie- en enkelletsels zelf aan den lijve ondervonden. Ik weet ook hoe en waar heel het lichaam pijn doet na een zware wedstrijd.

Ik ben dan ook altijd blij als er een tennisser in de praktijk komt. In een niet zo ver verleden was ik als kinesitherapeut verbonden aan het Belgische Fedcup-team. Een periode waar ik met veel plezier op terugkijk…

Joseph is een tennis-topper in wording. Net voor zijn blessure speelde hij in de top 25 van Europa (in zijn leeftijdscategorie). In de laatste voetbalwedstrijd van het seizoen werd hij in de voorlaatste minuut getackeld langs achteren, met een fractuur van het onderbeen (tibia) als gevolg. Gezien de groeischijf geraakt was, moest hij geopereerd worden. Nadien volgden 5 weken gips en krukken…

(Read the article)

Comments(1)

De voorbije jaren kwam ik steeds minder toe aan sporten. Dat kon je niet enkel zien (mijn contouren vervaagden, niet enkel subjectief), maar ik voelde vooral ook zelf dat mijn conditie achteruit ging. Daarenboven was het frustrerend dat, als ik dan toch eens tijd uittrok om te sporten, ik steeds presteerde onder het niveau dat ik zou kunnen halen.
Gezien ik in Lissabon op dit ogenblik tussen 2 projecten in zit (en dus wat meer tijd zou moeten hebben), heb ik mezelf een doel gesteld : de marathon van New York uitlopen op 2 november.

Van vrienden van de surfclub in Zeebrugge had ik veel positiefs gehoord van de kwart triatlon van Brugge. Het leek me dan ook een leuke afwisseling en een goede training in aanloop naar New York. In een ver verleden heb ik nog competitie gezwommen, af en toe rijd ik op de mountainbike en ik heb toch al wat looptraining achter de rug, dus ik ging er van uit dat het we zou lukken. (Read the article)

Comments(2)