Ervaringen van een kinestherapeut

Zoals in een vorig bericht aangekondigd, heb ik vorige week gesproken over “Fasciatherapie bij baby’s” op een internationaal symposium “Manuele therapie bij het jonge kind”, georganiseerd door de Provinciale Hogeschool Limburg.  Hoewel zo een lezing veel voorbereiding vraagt en de nodige portie stress met zich meebrengt, ben ik blij dat ik mijn ervaring heb kunnen delen met collega’s. Ik hoop dat ze er iets aan gehad hebben. Ik wacht in spanning de resultaten van de evaluatie af.

Er waren 120 kinesitherapeuten, manueel therapeuten en osteopaten aanwezig. Het symposium zelf was tot in de puntjes georganiseerd: mooie locatie, goede logistiek, lekker eten, goede ondersteuning van de sprekers… Ik dank de organisatie nogmaals voor de uitnodiging.

Ik heb zelf ook een manuele therapie achtergrond: onmiddellijk na mijn kine-studies in Leuven, heb ik aan de VUB een opleiding manuele therapie gevolgd. Ik was dus benieuwd naar het horen van de andere sprekers, voornamelijk om te kijken hoe de manuele therapie geëvolueerd is sinds die tijd.

Wat me vooral opviel als contrast met onze manier van werken, was het “louter structurele, mechanische” aspect van de voorgestelde behandelingen. Het lichaam van het jonge kind wordt gezien als iets dat “recht” moet gezet worden, zonder dat er op enig ogenblik rekening gehouden wordt met wie er in het lichaam huist. De therapeut weet wat recht is en gaat met externe kracht het kind manipuleren of mobiliseren naar die rechte positie toe.  Bij high velocity-technieken gebeurt de manipulatie zodanig snel dat het lichaam van de patiënt geen tijd krijgt om vast te stellen wat er gebeurt, laat staan om te reageren. De therapeut gaat met een externe kracht door elke weerstand, maakt zo de wervel vrij en zet het kind ‘recht’.

Wat wij voorstellen bij het behandelen van baby’s en jonge kinderen is heel anders: de fasciatherapeut werkt in één handeling tegelijk op structuur (het weefsel, vb een gewricht), op functie (de beweging van dat gewricht), op fysiologie (vb doorbloeding) en op de beleving van het kind (de persoon).

Na de “lees meer” verdere info over het behandelen van de structuur en functie. In een volgende bijdrage zal ik het hebben over de fysiologie en de beleving. (Read the article)

Comments(0)

In de groep van lesgevers/onderzoekers van Danis Bois heeft elkeen zijn specialisme en daaraan gekoppeld onderzoeksdomein. Paul Sercu, hoofddocent van het ECF en al meer dan 25 jaar samenwerkend met Danis, is binnen de methode gekend voor het behandelen van de rug. Hij voert een  doctoraatsonderzoek rond aspecifieke rugklachten, die 90% van al de rugklachten uitmaken.

Eind vorig jaar deelde hij zijn kennis en ervaring met de postgraduate groep. Na de basisopleiding fasciatherapie, die 4 jaren duurt, komen de afgestudeerden terecht in deze postgraduate opleiding om bijgeschoold te blijven. Gezien de methode nog steeds evolueert, is het belangrijk dat de fasciatherapeuten uit het werkveld mee zijn met de laatste ontwikkelingen. Er waren 75 aanwezigen op het geslaagde seminarie.

In de aanloop naar het seminarie heeft Paul de specifieke rugschool MDB uitgeschreven en heeft hij een oefenboekje gemaakt, dat kan meegegeven worden aan de patiënten. In het boekje kan de patiënt de geoefende bewegingen zien aan de hand van foto’s, kan hij nota’s nemen tijdens de sessie en eveneens zijn evolutie bijhouden. Het boekje zit nu in een experimentele fase waarin elke therapeut opmerkingen kan geven om het geheel te perfectioneren. Nadien vertrekt het naar de drukker.

Voor foto’s en meer info over de sensoriële rugschool, druk op lees meer…

(Read the article)

Comments(0)

Hoewel heel het concept van de ‘Fasciatherapie MDB’ uitgewerkt is bij de mens, ken ik enkele collega-therapeuten die regelmatig dieren behandelen. Zo heeft mijn collega-lesgeefster Isabel met succes een paard onder handen genomen, waardoor de eigenares van dat paard, verrast door het resultaat van de behandeling, zich prompt voor de opleiding wilde inschrijven. Een gelijkaardig verhaal bracht een studente diergeneeskunde naar onze opleiding (de opleiding is gereserveerd voor medisch en paramedisch geschoolden).

Je kan het zien als een ‘spin-off’ van de methode, net als mijn werk bij autistische kinderen. De methode is niet gegroeid met of ontwikkeld voor deze toepassingen, maar toch kunnen haar instrumenten er zeer efficiënt bij zijn. 

Wil je meer lezen en ‘zien’ over fasciatherapie bij dieren, druk dan op ‘lees meer’. (Read the article)

Comments(0)

Sinds enkele weken heb ik een jonge vrouw in behandeling met de ‘ziekte van Bechterew’. Gezien ik de tijd die we samen doorbrengen zo efficiënt mogelijk wil doorbrengen (door te behandelen), heb ik onvoldoende tijd genomen om meer achtergrond te geven bij de behandeling. Ik had haar beloofd de achtergrond van de behandeling in grote lijnen op mijn blog te posten. Zodoende is het niet enkel interessant voor haar, maar kan deze tekst eventueel ook dienen voor andere therapeuten (om ideeën op te doen) en hun patiënten.

 Wat deze aandoening in detail inhoudt, vind je op veel andere plaatsen op het internet wel terug. Hier wil ik vooral een andere visie op de pathologie en de concrete ‘fasciatherapeutische’ aanpak in de praktijk beschrijven. Laat het er ons voorlopig bij houden dat de ziekte van Bechterew een reumatische aandoening is, die voornamelijk de gewrichten van de wervelkolom aantast. In bijna alle gevallen zijn er acute ontstekingsfazen, gevolgd door intermittente fazen van rust/herstel. Een ontstekingsfase heeft meestal structurele veranderingen van het gewricht tot gevolg, waardoor de mobiliteit van het gewricht telkens vermindert en de wervelkolom  verstijft.  De patiënt komt dan in een vicieuze cirkel terecht waarbij er door de voortdurend afnemende mobiliteit meer ontstekingen ontstaan, die op hun beurt de mobiliteit weer beperken. (Read the article)

Comments(1)

Toen we enkele maanden geleden met Michelle op bezoek gingen bij Prof. Hendrickx, legde hij in zijn probleemanalyse al nadruk op het belang van het pre-operatief  oefenen met haar voetje. Deze beelden werden ongeveer 6 maanden voor de operatie gemaakt. 

Ik gebruikte reeds eerder stukken van dit onderzoek in deze post. In het filmpje lokt Prof. Hendrickx het grijpreflex van de voet uit. Zoals eerder beschreven is het belangrijk dat in aanleg aanwezige reflexen (neuromotoriek), op de meest optimale manier in gebruik genomen worden, eigen gemaakt worden (sensomotoriek). Dit ‘sensomotoriseren’ gebeurt door het reflex regelmatig en zuiver uit te lokken, waardoor de toegang ertoe gemakkelijk gevonden wordt. Nadien kan het uitgelokte bewegingspatroon ook in een doelgerichte handeling (psychomotoriek) ingeschreven worden. (Read the article)

Comments(0)

Fasciatherapie heeft enkele zeer belangrijke troeven om pre- en postoperatief te behandelen.  

Mijn inziens wordt er vanuit het medische corps  te weinig pre- en te laat postoperatieve behandeling voorgeschreven. Postoperatief start de behandeling klassiek pas wanneer de revalidatie aangevat kan worden: wanneer gewrichten opnieuw gemobiliseerd mogen worden, wanneer er spieren moeten versterkt worden of bijvoorbeeld wanneer er gangrevalidatie nodig is. Hier gaat kostbare tijd verloren. Onmiddellijk na de operatie kan de fasciatherapeut al belangrijke handelingen stellen waardoor het genezingsproces na de ingreep versneld wordt en de daarop volgende revalidatie in de meest optimale omstandigheden zou kunnen verlopen. Er dient dus niet gewacht te worden tot het lidmaat uit het gips is, tot er mag bewogen worden of tot de geopereerde zone belast mag worden. 

Preoperatief wordt er nog minder behandeld. En toch kan een gerichte aanpak ook hier belangrijke effecten veroorzaken.  Het is de bedoeling om het lichaam in de best mogelijke condities op de operatietafel te krijgen: het vrijmaken van fascia’s, vrijmaken van de grote bloedcirculatie, werken op microcirculatie bereiden de ‘consistentie’ van het lichaam voor… Daarnaast kan het optimaliseren van het bewegingspatroon, van het bewustzijn van de beweging ook het verdere revalidatieproces voorbereiden en de revalidatieperiode tot een minimum herleiden. 

Laat me dit illustreren aan de hand van een praktisch voorbeeld. Het is gemakkelijk als je thuis je eigen didactisch materiaal hebt rondlopen kruipen. 

In de blog ‘Over het belang van kruipen’ schreef ik dat we hoopten dat Michelle ‘echt’ zou kruipen voor 23 oktober. Die dag werd ze namelijk geopereerd aan haar linkervoetje: moeder natuur heeft haar ‘gezegend’ met 11 teentjes (en middenvoetbeentjes). Omdat haar linkervoet op termijn minstens 5 cm breder zou worden dan de rechter en bijgevolg het dragen van prinsessenschoenen in gedrang zou komen, hebben we beslist om de ‘reservestukken’ chirurgisch te laten verwijderen. (Read the article)

Comments(0)

Over het belang van kruipen bestaat veel controverse.

Spijtig genoeg hoor ik regelmatig van andere therapeuten en van sommige ouders dat hun kinderarts, wanneer de baby naar hem/haar wordt doorverwezen omdat het kind niet tot kruipen komt, dit belang minimaliseert. Het klassieke antwoord is dan “Kijk naar mij, ik heb ook niet gekropen en toch ben ik dokter geworden”, of “Mijn kinderen hebben ook niet gekropen en kunnen toch stappen, lezen, rekenen en zijn gelukkig, so what?”. Natuurlijk mag je het gegeven niet omdraaien: het is niet omdat je niet hebt gekropen dat je per definitie leer-, concentratie-, of gedragsmoeilijkheden zal ontwikkelen. Alleen stellen we vast dat een heel hoog percentage van de kinderen die met deze problemen op latere leeftijd bij ons terechtkomen, niet heeft gekropen.

Gelukkig heb ik hier in de omstreken een goed contact met 2 pediaters. Ik vermoed dat ze bij aanvang doorstuurden onder het motto van “Baat het niet dan schaadt het niet”, maar na enkele goede resultaten met baby’s verwijzen ze nu met vertrouwen door. (Read the article)

Comments(4)

Het academiejaar is weer begonnen. Na een deugddoende vakantie heb ik vorige week mijn eerste seminarie fasciatherapie van het nieuwe jaar geleid. Het was het 11de seminarie voor de opleidingsgroep die in 2006 startte. 

In de eerste 10 seminaries hebben we de behandeling van het locomotorische systeem (ledematen en wervelkolom), het craniale systeem en het viscerale systeem bestudeerd. Na een evaluatieseminarie vatten we nu een nieuwe tak binnen de Fasciatherapie aan: de pulsologie. De studie en het behandelen van het neurovasculaire systeem is een belangrijk aspect van de Fasciatherapie. 1 van de “Sage sayings” van Dr. Still, de grondlegger van de osteopathie, die Danis Bois het meest heeft beïnvloed is: ” Zeg mij waar de boeldvoorziening verstoord is en ik zeg U waar de ziekte (pathologie) begint…” (vrij vertaald). (Read the article)

Comments(2)

In de opleiding ‘Kritische Ontwikkelingsbegeleiding, methode Hendrickx’ kreeg ik de praktijkles van de ‘projectieruimte’ toegewezen. Ik denk dat Prof. Hendrickx mij niet toevallig dit thema gegeven heeft, het zit me als gegoten. Het is een oefengebied dat ik veel toepas in de praktijk en waar ik, vertrekkend van een systematiek, mijn creativiteit kan op botvieren. Met een beetje kennis van die systematiek (de procedures zou je kunnen zeggen) kan je zo veel meer in je begeleiding leggen. Dit inzicht is 1 van de belangrijkste principes die ik wil doorgeven.

Drie jaren geleden gaf Prof. Hendrickx nog zo goed als alle practica zelf. Sindsdien hebben we met de groep een systeem van duolessen uitgewerkt, waarbij ‘de assistent’ de les geeft  en Prof. Hendrickx daar waar nodig tussenkomt om bij te sturen, om dingen te benadrukken of te herformuleren. Nadien staan we er dan alleen voor. Binnenkort mag ik dit lesthema bij de nieuwe lichting ‘Kritische Ontwikkelingsbegeleiders’ opnieuw naar voor brengen. (Read the article)

Comments(0)

Bij het starten van deze blog had ik mezelf voorgenomen om bijna uitsluitend “professionele” berichten te posten ; niet te veel mijn eigen mening uitdrukken, niet te veel reageren op de actualiteit, niet verwijzen naar andere sites die op hun beurt verwijzen naar andere sites, die dan ook weer … ; gewoon inhoudelijk sterke artikels maken…

Vandaag ga ik er een uitzondering op maken. Ik kreeg dit filmpje onlangs doorgestuurd via een vriend. Omdat het me erg heeft geraakt, heb ik, na rijp beraad, beslist het toch te delen via deze blog.

Het verhaal van Team Hoyt heeft raakpunten met mijn leefwereld en heeft me daardoor, abtsractie makend van de “Hollywood-vormgeving” aangegrepen. (Read the article)

Comments(1)