Ervaringen van een kinestherapeut

Ieder jaar organiseert het bestuur van de beroepsvereniging van de “Kritische Ontwikkelingsbegeleiders, methode Hendrickx”, een studiedag voor haar leden. Afwisselend is dit een ‘interne’ studiedag waarbij Prof. Hendrickx een voordracht geeft rond een bepaald thema . De afgelopen edities was dat:  “De schrijvende hand: spiegel van persoonlijkheid”  (2004) en “Kritische analyse en interpretatie van de tekenopdrachten die gebruikt worden in de probleemanalyse (”kindje-boom-huis”)”(2006).  In de oneven jaren trachten we telkens een ‘autoriteit’ binnen ons vakgebied uit te nodigen voor een ontmoeting met Prof. Hendrickx en onze methode.

In 2005 nodigden we Prof. Dr. Boudewijn Van Houdenhove uit rond het thema van “stress en welvaartsziekten”. (In de Knack van vorige week stond een interessant interview met hem ter gelegenheid van het lanceren van zijn nieuw boek).

Vorig jaar kwam Prof. Dr. Marina Danckaerts spreken rond het thema : “ADHD, het kind en zijn omgeving.” Prof. Danckaerts is in Vlaanderen de gevestigde waarde op het gebied van ADHD. Ze is verbonden als onderzoekster en hoogleraar aan de KULeuven. (Read the article)

Comments(0)

Over het belang van kruipen bestaat veel controverse.

Spijtig genoeg hoor ik regelmatig van andere therapeuten en van sommige ouders dat hun kinderarts, wanneer de baby naar hem/haar wordt doorverwezen omdat het kind niet tot kruipen komt, dit belang minimaliseert. Het klassieke antwoord is dan “Kijk naar mij, ik heb ook niet gekropen en toch ben ik dokter geworden”, of “Mijn kinderen hebben ook niet gekropen en kunnen toch stappen, lezen, rekenen en zijn gelukkig, so what?”. Natuurlijk mag je het gegeven niet omdraaien: het is niet omdat je niet hebt gekropen dat je per definitie leer-, concentratie-, of gedragsmoeilijkheden zal ontwikkelen. Alleen stellen we vast dat een heel hoog percentage van de kinderen die met deze problemen op latere leeftijd bij ons terechtkomen, niet heeft gekropen.

Gelukkig heb ik hier in de omstreken een goed contact met 2 pediaters. Ik vermoed dat ze bij aanvang doorstuurden onder het motto van “Baat het niet dan schaadt het niet”, maar na enkele goede resultaten met baby’s verwijzen ze nu met vertrouwen door. (Read the article)

Comments(4)

In vorige berichten schreef ik al over ‘Het kind heeft altijd gelijk’ (oa. hier en hier).

Sinds een tweetal jaren is Prof. Hendrickx deze ’slogan’ meer en meer gaan gebruiken. Zo is het 1 van de 3 slagzinnen op de folder van de VKOH. Wanneer ik dit echter in een gesprek met ouders of leerkrachten aanhaal, krijg ik vaak gefronste wenkbrauwen als reactie. Om deze uitspraak echt te begrijpen, moeten we verder kijken dan de eerste, meest voor de hand liggende, mogelijke betekenis. We bedoelen met ‘Het kind heeft altijd gelijk’ niet dat je als ouder je kind steeds gelijk moet geven in een discussie of zo… Het betekent evenmin dat we het kind altijd zijn zin geven of zouden moeten geven. (Dit zou leiden tot zeer verwende kinderen.) 

Deze uitspraak raakt de essentie van de Kritische Ontwikkelingsbegeleiding. Een beetje duiding is dus op haar plaats. (Read the article)

Comments(0)

Afgelopen zaterdag ben ik de les van Prof. Hendrickx in Leuven gaan bijwonen. Het thema was “Probleemanalyse: het kind heeft altijd gelijk”.

Oorspronkelijk was ik niet aangeduid als ‘assistent’ voor deze les, doch wilde ik ze absoluut bijwonen omdat het een zeer belangrijke, zelfs cruciale, les is voor wie de methode goed wil leren toepassen. (Over het belang van de probleemanalyse schreef ik reeds in dit bericht) Daarnaast is het ook een ‘nieuw’ lesthema: het was de eerste maal dat de probleemanalyse als apart onderwerp op het lesagenda stond. Hoewel ik Prof. Hendrickx in het verleden al verschillende malen over dit thema heb horen spreken en hoewel ik al (heel) veel probleemanalyses in de Wilg heb bijgewoond, was ik toch benieuwd naar nieuwe inzichten om een beter begrip van de materie te krijgen. Daarnaast wou ik eveneens leren van de manier waarop Prof. Hendrickx het aanpakt om de complexe materie over te brengen naar de cursisten. (Read the article)

Comments(0)

Aan het begin van het schooljaar wordt er in de pers elk jaar opnieuw aandacht besteed aan school-gerelateerde onderwerpen.  Vaak vliegen de grote koppen ons rond de oren.  Zo blokletterden alle grote kranten  op 5 september nog dat 1 kind op 3 leermoeilijkheden zou hebben. Gisteren was er dan in het VRT-journaal van 19 uur een reportage te zien over meer/hoogbegaafde kinderen. De reportage leerde de kijker dat deze groep van kinderen onvoldoende uitdaging vindt in het gewone klasgebeuren en ze toonde een voorbeeld van een ‘Kangoeroe-klas’, waar wekelijks enkele meer/hoogbegaafde kinderen samengebracht worden om ‘op niveau’ te kunnen werken.

Ik hou mijn hart vast telkens er op de televisie over meer/hoogbegaafdheid bericht wordt. Het thema wordt bijna steeds te éénzijdig belicht. Ook gisteren werd er weer een romantisch beeld opgehangen van het meer/hoogbegaafde kind : enkel het succesvolle meer/hoogbegafde kind komt in beeld, het kind dat (uitzonderlijk) goed functionneert, dat sterk in het leven staat, dat greep heeft op de uitdagingen die het leven hem/haar biedt. (Read the article)

Comments(0)

In de opleiding ‘Kritische Ontwikkelingsbegeleiding, methode Hendrickx’ kreeg ik de praktijkles van de ‘projectieruimte’ toegewezen. Ik denk dat Prof. Hendrickx mij niet toevallig dit thema gegeven heeft, het zit me als gegoten. Het is een oefengebied dat ik veel toepas in de praktijk en waar ik, vertrekkend van een systematiek, mijn creativiteit kan op botvieren. Met een beetje kennis van die systematiek (de procedures zou je kunnen zeggen) kan je zo veel meer in je begeleiding leggen. Dit inzicht is 1 van de belangrijkste principes die ik wil doorgeven.

Drie jaren geleden gaf Prof. Hendrickx nog zo goed als alle practica zelf. Sindsdien hebben we met de groep een systeem van duolessen uitgewerkt, waarbij ‘de assistent’ de les geeft  en Prof. Hendrickx daar waar nodig tussenkomt om bij te sturen, om dingen te benadrukken of te herformuleren. Nadien staan we er dan alleen voor. Binnenkort mag ik dit lesthema bij de nieuwe lichting ‘Kritische Ontwikkelingsbegeleiders’ opnieuw naar voor brengen. (Read the article)

Comments(0)

Aan het begin van het nieuwe schooljaar organiseert het Revalidatiecentrum voor kinderen met leer- en

gedragsmoeilijkheden, waar ik tewerkgesteld ben (in Molenbeek, hartje Brussel), een studiedag voor de therapeuten.

Doel is enerzijds om, van binnenuit, de therapeuten zelf aan het woord te laten over hun werk en onderzoek en van mekaar te leren, anderzijds om eens goed door te kunnen discussiëren over thema’s, waar tijdens het schooljaar spijtig genoeg weinig tijd voor is.

Het therapeutisch team (+/- 30 personen) bestaat heel wat logopedisten, enkele ergotherapeuten, sociaal assistenten, pedagogen, psychologen, een zeer ervaren neuropsychologe en wordt geleid door Dr. Naulaerts, neuropsychiater en medisch directeur, en Jorn Jehaes, directeur. (Read the article)

Comments(0)

Twee weekjes rust… Tijdens de vakantie probeer ik me toch af en toe nuttig bezig te houden. De harde schijven van mijn computers puilen uit en hebben dringend een grote schoonmaak nodig.

Het hele jaar door stapel ik de informatie op in mijn computer. Bij elke nieuwe probleemanalyse in het kabinet, neem ik een reeks foto’s van de toewending van het kind. Daarnaast onderzoek ik in het revalidatiecentrum in principe elke week een kind. Om sneller en meer accuraat een verslag te kunnen schrijven voor de teamvergadering, film ik die probleemanalyses. Tenslotte film ik nog al de lessen die Prof. Hendrickx zelf geeft. Na enkele jaren beeldmateriaal verzamelen, bevat mijn ‘archief’ een schat aan informatie. Het is uit dit archief dat ik veel zal putten voor deze blog.

Vandaag botste ik bij het overlopen van oude beelden op deze foto’s. Ik herinner me dat deze beelden de aanzet geweest zijn om systematisch foto’s te nemen bij een probleemanalyse. Voor mij zijn die beelden heel belangrijk geworden voor het objectiveren van de resultaten van ons werk. 

De eerste beelden zijn gemaakt in juli 2005. De mama van deze jongen werd naar ons doorgestuurd door de school, omdat haar zoon schrijfmotorische problemen had.

   (Read the article)

Comments(0)

Vanochtend zijn we (Ruben, Caroline en ik) met patiënten op probleemanalyse geweest bij Prof. Hendrickx in ‘De Wilg’ te Hasselt.

Ik kan niet genoeg nadruk leggen op het belang van een goede probleemanalyse en probleemsynthese voor de hele begeleiding van een kind : het zou het vertrekpunt moeten zijn van elke interventie. Een goede probleemanalyse kijkt binnen in het ‘systeem’ van de persoon, in de grondpatronen van de manier van zijn. Ze vertrekt altijd in eerste instantie van wat de persoon kan, van wat de sterke punten, de bekwaamheden zijn. Daarnaast kijkt ze eveneens naar waar, hoe en waarom het systeem vastloopt, naar de zwakke punten, naar de compensaties die het systeem inbouwt om toch maar wat er van het systeem verlangd wordt, gedaan te krijgen.

De probleemanalyse stelt ons in staat alles wat het kind doet, echt te begrijpen en om voorspellingen te doen over wat het kind al dan niet zal kunnen doen (als ik dit vraag, zal je in hoge mate van waarschijnlijkheid dat kunnen vaststellen). Het spreekt vanzelf dat de probleemanalyse en –synthese steeds geactualiseerd moet worden in functie van de actuele ‘status’ van het systeem.

(Read the article)

Comments(0)

In een eerste contact met ouders, wanneer deze mij consulteren met een hulpvraag voor hun kind, ga ik steevast eerst in op de specifieke positie die de methode Hendrickx inneemt bij het begeleiden van kinderen. Dit standpunt bepaalt de invalshoek, de richting van waaruit je kijkt naar het probleem van het kind en bijgevolg ook je interventie, die daarop aansluit. 

Om deze positie duidelijk te maken, beroep ik mij op het artikel “Over goede en minder goede leerbegeleiding…” dat Prof. Hendrickx geschreven heeft in “Tetraheder”, het tijdschrift van de “Vereniging ter bevordering van de Kritische Ontwikkelingsbegeleiding, methode Hendrickx”. In dit artikel maakte hij het onderscheid tussen taakgerichte, functiegerichte en systeemgerichte interventies. 

Tijdens die oudergesprekken, karikaturiseer ik graag, opdat, door het contrast, de specificiteit van elk aanpak duidelijk zou worden. Vergeef me dus dat ik wat kort door de bocht ga. Ondanks de karikatuur, probeer ik toch geen waardeoordeel uit te spreken over andere manieren van aanpakken. Het is aan de ouders om uit te maken welke aanpak op dat ogenblik het best aansluit bij de noden van hun kind. (Read the article)

Comments(0)